1950 -
1970 காலக்கட்டத்தின் சாதனைப் படைப்புகள்
தமிழ் திரையுலகின் வரலாற்றைத் திரும்பிப் பார்க்கும்போது, 1950 முதல் 1970 வரையிலான இரண்டு தசாப்தங்கள் 'பொற்காலம்' என்றே தகுதியுடன் அழைக்கப்படுகின்றன. உலகளாவிய சினிமா தொழில்நுட்பங்கள் தமிழ் மண்ணிற்குள் மெதுவாக காலடி எடுத்து வைத்ததும், இலக்கியத் தரமான வசனங்களும், காலத்தால் அழியாத இசையும், நடிப்புலக ஜாம்பவான்களின் அசாத்திய திறமைகளும் ஒன்றிணைந்து தமிழ் சினிமாவின் அடையாளத்தையே மாற்றியமைத்த காலகட்டம் இது. வெறும் பொழுதுபோக்குக் கருவியாக இருந்த சினிமாவை, கலை மற்றும் சமூக மாற்றத்திற்கான உன்னத ஊடகமாக உயர்த்திய பெருமை இந்த இருபது ஆண்டுகளுக்கே உரியது.
1. இலக்கியத் தரமும் சமூக விழிப்புணர்வும் (1950-களின் புரட்சி)
1950-களின் தொடக்கம் தமிழ் சினிமாவில் ஒரு மாபெரும் திருப்புமுனையாக அமைந்தது. அதுவரை புராணக் கதைகளையும் ராஜா-ராணி கதைகளையும் மட்டுமே நம்பியிருந்த திரையுலகம், சமூகம் மற்றும் சாமானிய மனிதர்களின் பிரச்சினைகளைப் பேசத் தொடங்கியது. இதற்கு மிக முக்கியக் காரணியாக விளங்கியது திராவிட இயக்க எழுத்தாளர்களின் கூர்மையான பேனா வீச்சு.
பராசக்தி (1952): கலைஞர் மு. கருணாநிதியின் அடுக்குமொழி வசனங்களும், சிவாஜி கணேசனின் சிம்மக் குரல் நடிப்பும் இணைந்து தமிழ் சினிமாவில் ஒரு புதிய சகாப்தத்தைத் தொடங்கி வைத்தன. சமூகத்தின் போலித்தனங்களையும், ஏழை எளியோரின் அவலங்களையும் கேள்வி கேட்ட இத்திரைப்படம், வசன உச்சரிப்பிற்கான புதிய இலக்கணத்தை எழுதியது.
மனோகரா (1954):
"பொறுத்தது போதும் பொங்கி எழு!" என்ற ஒற்றை வசனத்தின் மூலம் ஒட்டுமொத்த தமிழகத்தையும் தியேட்டருக்குள் நிமிரச் செய்த படம். இளங்கோவனின் கம்பீரமான வசனங்கள் படத்திற்குப் பெரும் பலமாக அமைந்தன.
2. நடிப்புலக இரட்டைக் கோபுரங்கள்: எம்.ஜி.ஆர் - சிவாஜி
இக்காலக்கட்டத்தின் ஆகச்சிறந்த பலமே மக்கள் திலகம் எம்.ஜி.ஆர் மற்றும் நடிகர் திலகம் சிவாஜி கணேசன் ஆகிய இரு ஆளுமைகளின் எழுச்சிதான். இரு வேறு பாணிகளில் பயணித்த இவர்கள், தமிழ் சினிமாவின் வர்த்தக ரீதியிலான எல்லையை அசுர வேகத்தில் விரிவுபடுத்தினர்.
சிவாஜி கணேசனின் காவியங்கள்: வரலாற்றுப் பாத்திரங்களுக்குத் தன்னுயிரைக் கொடுத்து உலவ விட்டவர் சிவாஜி. 'வீரபாண்டிய கட்டபொம்மன்' (1959) திரைப்படத்தில் அவர் பேசிய வசனங்கள் இன்றும் கம்பீரத்தின் அடையாளம். அதேபோல், 'கப்பலோட்டிய தமிழன்' (1961) வஉசியையும், 'கர்ணன்' (1964) மகாபாரதக் காவிய நாயகனையும் நம் கண்முன்னே கொண்டு நிறுத்தினர்.
எம்.ஜி.ஆரின் மக்கள் தழுவல்: சாமானிய மக்களின் பாதுகாவலனாக, ஏழைகளின் பங்காளனாகத் திரையில் தோன்றி மக்கள் மனங்களை வென்றவர் எம்.ஜி.ஆர். 'நாடோடி மன்னன்' (1958),
'ஆயிரத்தில் ஒருவன்' (1965), மற்றும் 'எங்க வீட்டுப் பிள்ளை' (1965) போன்ற திரைப்படங்கள் மாபெரும் வசூல் சாதனைகளைப் படைத்ததோடு, சமூகத்திற்கான நற்பண்புகளையும் போதிக்கும் தத்துவக் களஞ்சியங்களாக விளங்கின.
3. இயக்குநர்களின் பொற்காலம்: ஸ்ரீதர் மற்றும் கே. பாலசந்தர்
சினிமா என்பது நடிகர்களின் ஊடகம் மட்டுமல்ல, அது இயக்குநரின் கலை என்பதை உரக்கச் சொன்னவர்கள் இக்காலத்து இயக்குநர்கள். 1960-களில் தமிழ் சினிமா நாடகத் தன்மையில் இருந்து விடுபட்டு, நவீனத்துவத்தை நோக்கி நகர இவர்களே வழிகோலினர்.
இயக்குநர் ஸ்ரீதர்: காதலை மென்மையாகவும், உறவுகளின் சிக்கல்களை நுட்பமாகவும் கையாண்டவர். 'கல்யாணப் பரிசு' (1959),
தமிழின் முதல் வண்ணப் படமான 'காதலிக்க நேரமில்லை' (1964) மற்றும் 'நெஞ்சில் ஓர் ஆலயம்' (1962) போன்ற படங்கள் இன்றும் திரைக்கதை அமைப்பிற்கு மிகச்சிறந்த உதாரணங்கள்.
இயக்குநர் கே. பாலசந்தர்: 1960-களின் பிற்பாதியில் தமிழ் சினிமாவின் போக்கையே மாற்றியவர். நடுத்தரக் குடும்பத்து வாழ்க்கையையும், பெண்களின் மனப் போராட்டங்களையும் மையமாகக் கொண்டு படங்களை இயக்கினார். 'அவள் ஒரு தொடர்கதை', 'இரு கோடுகள்' (1969),
'அரங்கேற்றம்' போன்ற படங்கள் சமூகத்தின் மீதான சாட்டையடிகள்.
4. பக்தி இலக்கியமும் இதிகாசப் படைப்புகளும்
நவீன சமூகக் கதைகள் ஒருபுறம் வென்றாலும், புராண மற்றும் பக்தித் திரைப்படங்கள் அதன் உச்சகட்ட கலை நேர்த்தியை இக்காலத்தில்தான் எட்டின. ஏ.பி. நாகராஜன் போன்ற மாபெரும் இயக்குநர்கள் பக்தித் திரைப்படங்களை உலகத் தரத்திற்கு உயர்த்தினர்.
திருவிளையாடல் (1965): சிவபெருமானின் லீலைகளை மையமாகக் கொண்டு எடுக்கப்பட்ட இப்படம் தமிழ் சினிமாவின் மகுடம். சிவாஜி கணேசன் - நாகேஷ் இடையேயான தருமியின் வாதப் பிரதிவாதக் காட்சி, தமிழ்த் திரையுலகின் அழியாத நகைச்சுவைக் காவியம்.
சரஸ்வதி சபதம் (1966)
& கந்தன் கருணை (1967): பிரம்மாண்டமான அரங்குகள், கண்கவர் உடைகள், பக்தி மணம் கமழும் பாடல்கள் என ஆன்மீகச் செறிவை வெள்ளித்திரையில் கொண்டு சேர்த்தன.
5. காலத்தால் அழியாத கவித்துவ இசையும் பாடல்களும்
1950 - 1970 காலக்கட்டத்தின் பாடல்கள் இன்றும் நம் வீடுகளிலும் மனங்களிலும் ஒலித்துக் கொண்டிருப்பதற்குக் காரணம், அங்கு நிலவிய இசை மற்றும் கவித்துவக் கூட்டணிதான்.
மெல்லிசை மன்னர்கள்: எம்.எஸ். விஸ்வநாதன் - டி.கே. ராமமூர்த்தி கூட்டணியின் இசை, தமிழ் சினிமாவின் ஆன்மாவாக விளங்கியது. மேற்கத்திய இசையையும் கர்நாடக இசையையும் இணைத்து அவர்கள் உருவாக்கிய மெட்டுக்கள் அற்புதம்.
கவிஞர்களின் பேனா வீச்சு: கவிஞர் கண்ணதாசன் மற்றும் பட்டுக்கோட்டை கல்யாணசுந்தரம் ஆகியோரின் வரிகள் வெறும் பாடல்களாக இல்லாமல், வாழ்க்கையின் தத்துவங்களை, காதலை, ஏழ்மையை, அரசியலை பாமரனுக்கும் புரியும் வகையில் கடத்தின. "வீடு வரை உறவு",
"அதோ அந்த பறவை போல" போன்ற பாடல்கள் காலத்தை வென்றவை.
👉
1950 - 1970 வரையிலான காலக்கட்டம் என்பது வெறும் பொழுதுபோக்குத் தொழிற்சாலையாக இல்லாமல், கலை நேர்த்தியும் சமூகப் பொறுப்பும் கைகோர்த்து நடந்த ஒரு உன்னத காலம். கருப்பு-வெள்ளையில் தொடங்கி மெதுவாக வண்ணத் திரைக்கு மாறிய அந்தப் இடைப்பட்ட ஆண்டுகள், இன்றைய நவீன தமிழ் சினிமாவிற்கு மிக வலுவான அஸ்திவாரத்தை அமைத்துக் கொடுத்தன. எத்தனை தலைமுறைகள் தாண்டினாலும், இந்த இருபது ஆண்டுகளின் சாதனைப் படைப்புகள் தமிழ் திரையுலகின் என்றும் வாடாத கற்பக விருட்சமாகவே திகழும்!
