பயம், பயம், பயம் -Fear of Missing Out (FOMO)

– ஒரு மறைமுக மனநோயா?



FOMO – மறைந்து ஊறும் மனப் பயமா?

காலம் மாறியுள்ளது.
ஒரு காலத்தில் மனிதன் உலகை பார்த்தான்;
இன்று மனிதன் திரையைப் பார்க்கிறான்.
ஒரு காலத்தில் அனுபவங்கள் வாழ்க்கையை நிரப்பின;
இன்று அறிவிப்புகள் (notifications) மனதை நிரப்புகின்றன.

இந்த மாற்றத்தின் மையத்தில் அமைதியாக வளர்ந்து கொண்டிருக்கும் ஒரு மனநிலை — FOMO (Fear of Missing Out).
அதாவது, “நான் ஏதாவது முக்கியமானதை தவறவிட்டுவிட்டேனா?” என்ற அடங்காத உள்மனப் பயம்.

இது வெளியில் கண்ணுக்குப் பட்டுப் போகாது.
ஆனால் உள்ளத்தில் மெதுவாக அலைபாயும் அச்சமாக இருக்கும்.
அதனால் தான் சில உளவியல் ஆய்வாளர்கள் இதை “நவீன காலத்தின் மறைமுக மன அழுத்த நோய்” எனக் குறிப்பிடுகின்றனர்.


திரை உலகின் மாயையும் மனித மனமும்

சமூக வலைதளங்கள் மனித வாழ்க்கையின் தினசரி அங்கமாகி விட்டன.
காலை விழிக்கும் முன் கைபேசியைத் தேடும் பழக்கம்,
இரவு தூங்குவதற்கு முன் கடைசியாக ஸ்க்ரோல் செய்வது —
இவை இன்றைய மனிதனின் புதிய வாழ்வியல் சடங்குகள்.

ஒரு மாணவன் தனது நண்பர் வெளிநாடு சென்ற புகைப்படத்தைப் பார்க்கிறான்.
ஒரு இளைஞன் தனது தோழன் வாங்கிய புதிய கார் பற்றிய பதிவைப் பார்க்கிறான்.
ஒரு இளம் பெண், மற்றவர்களின் “சிறந்த வாழ்க்கை தருணங்கள்” நிரம்பிய சமூக வலைதளத்தைப் பார்க்கிறாள்.

அப்போது மனதில் எழும் ஓர் அமைதியான கேள்வி:
“என் வாழ்க்கை மட்டும் ஏன் இவ்வளவு சாதாரணமாக இருக்கிறது?”

இதுவே FOMO-வின் முதல் விதை.


ஒப்பீட்டின் உளவியல் வலை

மனிதன் இயல்பாகவே ஒப்பிடும் உயிரினம்.
ஆனால் முன்பு ஒப்பீடு அருகிலிருந்தவர்களுடன் மட்டுமே இருந்தது.
இன்று ஒப்பீடு உலகளாவியதாக மாறியுள்ளது.

உதாரணமாக,
ஒரு சாதாரண குடும்பத்தில் வளர்ந்த மாணவன்,
சமூக வலைதளங்களில் தினமும் வெற்றிக் கதைகள், சுற்றுலா, ஆடம்பர வாழ்க்கை போன்றவற்றைக் காணும்போது
அவன் மனதில் ஒரு தவறான உணர்வு உருவாகிறது:
“நான் பின்தங்கிவிட்டேன்.”

ஆனால் உண்மை என்ன?
அவன் காண்பது வாழ்க்கையின் முழு உண்மை அல்ல;
அது வெறும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட காட்சிகள் மட்டுமே.


FOMO – மனநோயா அல்லது மனநிலை மாற்றமா?

மருத்துவ ரீதியாக FOMO தனித்த மனநோயாக வகைப்படுத்தப்படவில்லை.
ஆனால் அது மனநலத்தை மெதுவாக பாதிக்கும் ஒரு உளவியல் நிலையாக பார்க்கப்படுகிறது.

இது காயம் போல உடனே தெரியாது.
ஆனால் அது மன அமைதியை மெதுவாகக் குறைக்கும்.

ஒரு இளைஞர் தினமும் சமூக வலைதளங்களில் மற்றவர்களின் சாதனைகளைப் பார்த்துக் கொண்டே இருந்தால்:

  • தன்னம்பிக்கை குறையும்

  • கவனம் சிதறும்

  • வாழ்க்கை திருப்தி குறையும்

இவை அனைத்தும் மனச்சோர்வின் ஆரம்ப அடையாளங்களாக மாறலாம்.


நவீன வாழ்க்கையில் FOMO – சில நிஜ உதாரணங்கள்

1. கல்வி உலகில்

ஒரு மாணவி தனது நண்பர்கள் அனைவரும் போட்டித் தேர்வில் வெற்றி பெற்றதாகப் பார்க்கிறாள்.
அவள் முயற்சி செய்தாலும் தோல்வி அடைகிறாள்.
அப்போது அவள் நினைப்பது:
“நான் மட்டும் பின்னடைந்துவிட்டேனா?”

இந்த எண்ணமே மன அழுத்தத்தை அதிகரிக்கிறது.

2. தொழில் வாழ்க்கையில்

ஒரு ஊழியர், தனது சக ஊழியர்கள் பதவி உயர்வு பெறுவதை LinkedIn-ல் பார்க்கிறார்.
அவரது உள்ளத்தில் உருவாகும் உணர்வு —
சாதனை பற்றிய துயரமல்ல;
தவறவிட்ட வாய்ப்பின் பயம்.

3. சமூக வாழ்க்கையில்

நண்பர்கள் ஒரு விழாவில் கலந்து கொண்ட புகைப்படங்களைப் பார்க்கும் ஒருவர்,
தனிமையில் இருந்தாலும் மனதில் ஒரு வெறுமையை உணர்கிறார்.
அவர் நிகழ்ச்சியை தவறவிட்டதற்காக அல்ல;
அதில் இல்லாததற்கான மன குற்ற உணர்விற்காகவே வருந்துகிறார்.


FOMO-வின் அமைதியான அறிகுறிகள்

FOMO கொண்ட மனிதன் பெரும்பாலும் இதை உணரவே மாட்டான்.
ஆனால் அவனது பழக்கங்கள் பேசும்:

  • அடிக்கடி மொபைல் திறக்கும் பழக்கம்

  • அறிவிப்புகள் வந்தாலே பதட்டம்

  • ஓய்வெடுத்தாலும் மன அமைதி இல்லாமை

  • மற்றவர்களின் வாழ்க்கையை ஒப்பிடும் மனநிலை

இவை அனைத்தும் உள்ளத்தில் ஓடும் அமைதியான மனப் போராட்டத்தின் அறிகுறிகள்.


டிஜிட்டல் காலத்தின் மன அழுத்தச் சுழல்

இன்றைய உலகம் “எப்போதும் இணைந்திருக்கும்” (Always connected) உலகமாக மாறியுள்ளது.
ஆனால் இந்த இணைப்பு, மன அமைதியை துண்டிக்கிறது.

நாம் அனுபவிக்காமல் பதிவேற்றுகிறோம்.
வாழாமல் ஒப்பிடுகிறோம்.
மகிழ்ச்சியை உணராமல், மகிழ்ச்சியின் காட்சிகளை மட்டும் சேகரிக்கிறோம்.

இதுவே FOMO-வின் உச்ச நிலை.


JOMO – மறந்துவிடும் மகிழ்ச்சியின் கலை

FOMO-க்கு எதிரான ஒரு அழகான மனநிலை உள்ளது — JOMO (Joy of Missing Out).
அதாவது,
“எல்லாவற்றிலும் இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை;
என் தருணத்தில் நான் இருக்கிறேன்” என்ற மன அமைதி.

ஒரு குடும்பத்துடன் அமைதியாக உணவருந்தும் நேரம்,
ஒரு புத்தகத்துடன் செலவிடும் மாலை,
ஒரு நடைப்பயணம் —
இவை சமூக வலைதளங்களில் பெரிதாகத் தெரியாது.
ஆனால் மனநலத்தில் பெரும் செல்வமாக அமையும்.


👉

FOMO என்பது கண்ணுக்குத் தெரியாத மனப் பயம்.
அது சத்தமாக குரல் கொடுக்காது;
ஆனால் அமைதியாக மன அமைதியை குலைக்கும்.

இது ஒரு அதிகாரப்பூர்வ மனநோய் அல்ல.
ஆனால் கவனிக்கப்படாமல் விட்டால்
மனஅழுத்தம், பதட்டம், தன்னம்பிக்கை குறைவு போன்ற உளவியல் பாதிப்புகளுக்கான கதவாக மாறும்.

இறுதியாக ஒரு சிந்தனை:
வாழ்க்கை என்பது மற்றவர்கள் என்ன அனுபவிக்கிறார்கள் என்பதல்ல;
நாம் அனுபவிக்கும் தருணங்களின் ஆழமே வாழ்க்கையின் உண்மையான மதிப்பு.

அனைத்தையும் அனுபவிக்க முடியாது.
ஆனால் அனுபவிக்கும் தருணத்தை முழுமையாக வாழ முடியும்.
அந்த உணர்வை உணரும் மனிதனுக்கே
FOMO இல்லை —
மன அமைதி மட்டுமே இருக்கும்.

🔴🔴🔴தீபம் உளவியல் உலகம் 🔴🔴🔴

பாவமா? பழக்கமா? (ஆன்மிகம்)

 – இக்கால மனிதனின் விழிப்புணர்விற்கான ஆன்மிகக் கண்ணாடி



சிவவாக்கியம் -029

பண்டுநான் பறித்து எறிந்த பன்மலர்கள்  எத்தனை?
பாழிலே செபித்துவிட்ட மந்திரங்கள் எத்தனை?
மிண்டனாய்த் திரிந்தபோது இரைத்தநீர்கள் எத்தனை?
மீளவும் சிவாலயங்கள் சூழவந்தது எத்தனை?

“பண்டுநான் பறித்து எறிந்த பன்மலர்களை எத்தனை?” என்று தொடங்கும் இவ்வரிகள், ஒரு சாதாரண கவிதை அல்ல; அது மனிதனின் உள்ளத்தை உலுக்கும் ஆன்மிகத் தன்னிலையாய்வு. கடந்த காலத்தில் நாம் செய்த வீணான செயல்கள், அறியாமையால் நிகழ்ந்த தவறுகள், இன்பத்தின் பெயரில் செய்த பாவங்கள்—இவை அனைத்தையும் எண்ணிப் பார்க்கும் ஒரு உள்ளக் குரல் இதுவாகும்.

ஒரு மலரைப் பறித்து எறிவது போல, மனிதன் தனது வாழ்நாளில் எத்தனை நல்ல வாய்ப்புகளை வீணடிக்கிறான்?
ஒரு மந்திரத்தைப் பாழில் செபிப்பது போல, எத்தனை வார்த்தைகளை நாம் பிறரை காயப்படுத்த பயன்படுத்துகிறோம்?
இளைஞனாய் திமிருடன் திரியும் போது, எத்தனை உணர்ச்சிகளையும் ஆற்றல்களையும் சிற்றின்பங்களில் வீணடிக்கிறோம்?
பிறகு தான் பாவங்கள் கழிவதற்காக ஆலயங்களை சுற்றும் எண்ணம் வருகின்றது.

இதுவே இக்கால மனிதனின் வாழ்க்கைச் சுழற்சி.


1. வேகமான வாழ்க்கை – விழிப்பில்லா மனிதன்

இன்றைய மனிதன் மிக வேகமாக வாழ்கிறான்; ஆனால் விழிப்புணர்வுடன் வாழ்கிறானா?
காலை முதல் இரவு வரை வேலை, சமூக வலைத்தளங்கள், ஆசைகள், போட்டி—இந்த சுழற்சியில் அவன் தன்னையே மறந்து விடுகிறான்.

முன்னோர் மலரைப் பறிக்கும் போது கூட பக்தியுடன் பறித்தனர்.
ஆனால் இக்கால மனிதன்:

  • இயற்கையை அழிக்கிறான்

  • உறவுகளை புறக்கணிக்கிறான்

  • மன அமைதியை வீணடிக்கிறான்

இது “பறித்து எறிந்த மலர்கள்” என்பதற்கே நவீன விளக்கம்.


2. வார்த்தைகளின் பாவம் – டிஜிட்டல் காலத்தின் மந்திரங்கள்

“பாழிலே செபித்துவிட்ட மந்திரங்கள்” என்பது இன்றைய சமூக ஊடக காலத்தில் மிக பொருத்தமானது.
இப்போது:

  • கோபத்தில் எழுதப்படும் கருத்துக்கள்

  • பொய்யான விமர்சனங்கள்

  • மற்றவரை இழிவுபடுத்தும் பதிவுகள்

இவை அனைத்தும் நவீன “தீய மந்திரங்கள்” ஆகும்.
ஒரு சொல் காயப்படுத்தும்; ஒரு பதிவு ஒருவரின் மனதை உடைக்கும்.

முன்பு வாயால் கூறிய பாவம் இன்று விசைப்பலகையால் பெருகுகிறது.


3. இளைஞன் – ஆற்றலின் வீணாக்கமா? அல்லது உயர்வின் வாய்ப்பா?

“மிண்டனாய்த் திரிந்தபோது இரைத்த நீர்கள்” என்பது இளமையின் அவசரத்தையும் அகந்தையையும் காட்டுகிறது.
இன்றைய இளைஞர்கள்:

  • உடனடி இன்பம் விரும்புகிறார்கள்

  • பொறுமையை இழக்கிறார்கள்

  • இலக்கை விட லைக்ஸைத் தேடுகிறார்கள்

ஆனால் உண்மையில் இளமை என்பது:

வீணடிக்க வேண்டிய காலம் அல்ல; உருவாக்க வேண்டிய காலம்.

உடல் வலிமை, சிந்தனை சக்தி, கனவு—இவை அனைத்தும் இளமையில் உச்சத்தில் இருக்கும். அதை சிற்றின்பங்களில் செலவழிப்பது, வாழ்க்கையின் பொக்கிஷத்தை கைவிடுவது போன்றதே.


4. ஆலயச் சுற்றல் – பாவ நிவாரணமா அல்லது மன நிம்மதியா?

பெரும்பாலோர் தவறு செய்த பின் தான் ஆன்மிகத்தை நினைக்கிறார்கள்.
துன்பம் வந்தால்:

  • ஆலயம் செல்வோம்

  • விரதம் இருப்போம்

  • பிரார்த்தனை செய்வோம்

ஆனால் உண்மையான ஆன்மிகம் பாவம் கழிப்பதற்கான வழி மட்டுமல்ல; அது வாழ்வை விழிப்புடன் நடத்தும் ஒழுக்கம்.
ஆலயத்தை சுற்றுவதற்கு முன், உள்ளத்தை சுற்றிப் பார்ப்பதே முக்கியம்.


5. இக்கால மனிதனுக்கான விழிப்பு அறிவுரை

இவ்வரிகள் நமக்கு சொல்லும் மிகப் பெரிய உண்மை:

வாழ்க்கை வீணாகச் செல்கிறது என்பதை உணராததே மிகப் பெரிய இழப்பு.

அதனால் இன்றைய மனிதன்:

  • செயலை செய்யும் முன் சிந்திக்க வேண்டும்

  • வார்த்தையை பேசும் முன் கருணை கொள்ள வேண்டும்

  • இன்பத்தை அனுபவிக்கும் முன் அளவை அறிய வேண்டும்

  • ஆன்மிகத்தை தண்டனையாக அல்ல, வழிகாட்டியாக ஏற்க வேண்டும்


6. நிறைவு – தன்னிலையாய்வே மீட்சியின் தொடக்கம்

மலர்களை வீணாகப் பறித்ததை எண்ணும் மனம்,
தீய மந்திரங்களை நினைத்து வருந்தும் உள்ளம்,
இளமை வீணானதை உணரும் அறிவு—
இவையே மனிதனை மாற்றும் முதல் படி.

வாழ்க்கை என்பது பாவங்களை சேர்த்து பின்னர் கழிப்பதற்கான பயணம் அல்ல.
அறிவுடன் வாழ்ந்து, கருணையுடன் நடந்தால்,
சிவாலயங்களை சுற்றிச் செல்லும் அவசியமே குறையும்;
ஏனெனில் உள்ளம் தானே ஆலயமாக மாறிவிடும்.

ஆகையால்,
வீணான மலர்களை நினைத்து வருந்துவதற்குப் பதிலாக,
இனிமேல் மலர்களைப் பாதுகாக்கும் வாழ்க்கையை தேர்வு செய்யுங்கள்.
அதுவே ஆன்மிகமும், அதுவே உண்மையான மனித வாழ்வும்.

🧯🧯🧯🧯🧯🧯தீபம் ஆன்மிக வலம் 🧯🧯🧯🧯🧯🧯

புத்தனின் விஜயம் -கவி

 


புத்தனின் விஜயம் 

அருளொளி ஆனந்த குரு

அகம் நிறை கருணை தீபம்,

அஹிம்சையின் அமுத வார்த்தை

அனைத்துலகும் விதைத்த நாதன்.

 

தனிமையில் தாழ்ந்து வந்து

தீவு மண்ணை நோக்கி நின்றார்;

தம்மம் மலர்ந்திடும் என

தரும நிலம் கருதிச் சென்றார்.

 

ஆனால் அங்கே கண்ட காட்சி

அன்பின் பெயரில் பகை நிழல்,

சமயத்தின் சுவர் உயர்ந்து

சாந்தியின் சொல் சிதைந்த நிலம்.

 

கருணையே என் மார்க்கம்என்ற

கல்வி களங்கம் அடைந்ததைக் கண்டு,

மௌனத்தின் மொழி பேசும் கண்கள்

மனித துயர் அளவை எண்ணின.

 

அவ்வேளையில் வியப்பொன்று

அமைதி நிலம் நடுங்கியது;

சிலைபோல் நின்ற உருவம் ஒன்று

சிதறிய மனம் போல எழுந்தது.

 

அடுத்தவர் நிலத்தில் கூட

அறியாது ஊடுருவி நிற்கும்,

திடீரென முளைக்கும் சிலையால் 

பிரிவு எண்ணம் வளர்ந்ததைக் கண்டு.

 

கருணைக் கடல் கண்கள் மூடி

காலம் சாட்சி மண்ணைத் தொட்டு,

மயங்கினார் போதிச் சுடர்

மனித நேயம் காய்ந்ததினால்.

 

விழுந்தது உடல் அல்லோ;

விழுந்தது அவரது கனவு.

எழுந்திடும் மௌன போதம்:

மனிதம் மேலே; சமயம் கீழே;

அன்பே நிலம், அமைதியே சிலை.”

-செ மனுவேந்தன் 


நல்லறிவினை விதைத்தது அன்றைய திரைப்படங்களா? இன்றைய திரைப்படங்களா?



திரைப்படம்: சிந்தனையை வடிவமைக்கும் சக்தியா? சலனத்தை உருவாக்கும் காட்சியா? — நல்லறிவை வழிநடத்த வேண்டியது  திரையுலகம்

மனித சமூகத்தின் எண்ணங்கள், உணர்வுகள், ஆசைகள், அச்சங்கள் அனைத்தையும் ஒரே நேரத்தில் தாக்கக்கூடிய கலை வடிவம் திரைப்படம். ஒரு நூல் அறிவை தரலாம்; ஒரு உரை சிந்தனையை தூண்டும்; ஆனால் ஒரு திரைப்படம் மனதையும் உணர்வையும் ஒரே நேரத்தில் வடிவமைக்கும் ஆற்றல் கொண்டது. அதனால் தான் திரைப்படம் ஒரு பொழுதுபோக்கு சாதனம் மட்டுமல்ல, சமூக மனநிலையை அமைக்கும் அமைதியான சக்தியாக கருதப்படுகிறது.

இந்த நிலைப்பாட்டில் பார்க்கும்போது, அன்றைய திரைப்படங்களும் இன்றைய திரைப்படங்களும் மக்களுக்கு நல்லறிவை எவ்வாறு வழங்கின, எவ்வாறு வழங்க வேண்டும் என்ற கேள்வி மிக முக்கியமானதாகிறது.


🎞️ 1. அன்றைய திரைப்படங்கள் — நெறி, நீதி, நாகரிகம் கற்ற கலைப் பள்ளி

அன்றைய காலத்திரைப்படங்கள் வெறும் கதைகள் அல்ல; அவை சமூக நெறிமுறைகளை விதைத்த கல்வி வடிவமாக இருந்தன. கலைஞர்கள் மக்களை சிரிக்கச் செய்வதோடு மட்டுமல்ல, சிந்திக்கச் செய்ய வேண்டும் என்ற உயர்ந்த பொறுப்புணர்வுடன் படைப்புகளை உருவாக்கினர்.

பராசக்தி போன்ற திரைப்படங்கள் சமூக அநீதிகளை வெளிச்சமிட்டுக் காட்டி பகுத்தறிவை வளர்த்தன.
வேலைக்காரி தொழிலாளர் உரிமைகள், மனித கண்ணியம், சமத்துவம் போன்ற உயர்ந்த மதிப்புகளை மக்களிடம் விதைத்தது.

அந்த காலத்திரைப்படங்களில்:

  • தீமைக்கு தண்டனை தவிர்க்க முடியாததாகக் காட்டப்பட்டது

  • நன்மை இறுதியில் வெற்றி பெறும் என்ற ஒழுக்கத் தத்துவம் நிலைநிறுத்தப்பட்டது

  • குடும்பம், சமூகம், மனிதநேயம் ஆகியவை மையமாக இருந்தன

ஒரு திரைப்படத்தை பார்த்து வெளியே வரும் பார்வையாளர் வெறும் காட்சியைக் காணவில்லை; வாழ்க்கைப் பாடம் ஒன்றை எடுத்துச் சென்றார்கள்..


📚 2. உணர்வுகளோடு இணைந்த கதை — நல்லறிவு ஊட்டிய கலை மொழி

அன்றைய திரைப்படங்கள் மெதுவான கதை ஓட்டத்தைக் கொண்டிருந்தாலும் அதன் உள்ளடக்கம் ஆழமானது.
பாசமலர் போன்ற படங்கள் அன்பு, தியாகம், குடும்பப் பாசம் ஆகிய உயர்ந்த பண்புகளை மனங்களில் பதித்தன.
தில்லானா மோகனாம்பாள் கலை, பண்பு, மரியாதை, பணிவின் மகத்துவம் ஆகியவற்றை அழகாக எடுத்துரைத்தது.

இந்தப் படங்களில் கதாபாத்திரங்கள் மனிதப் பண்புகளின் பிரதிநிதிகளாக இருந்தனர்.
நல்லவன் — ஒழுக்கம்
கெட்டவன் — தவறு
நீதியின் முடிவு — தெளிவு

இதனால் குழந்தைகள் முதல் இளைஞர்கள் வரை “நடத்தை” மற்றும் “நெறி” பற்றிய மறைமுகக் கல்வியைப் பெற்றனர்.


⚠️ 3. இன்றைய திரைப்படங்கள் — காட்சி வலிமை மற்றும் கருத்து சிக்கல்

இன்றைய திரைப்படங்கள் தொழில்நுட்பத்தில் மிகப் பெரிய முன்னேற்றத்தை கண்டுள்ளன. காட்சி, ஒலி, நடிப்பு, திரைக்கதை அமைப்பு அனைத்தும் உலகளாவிய தரத்தில் வளர்ந்துள்ளன. ஆனால் இதே நேரத்தில், சில படங்களில் வன்முறை, பழிவாங்கல், அதிரடி ஆகியவை மையமாக மாறியுள்ளன என்பது மறுக்க முடியாத உண்மை.

பல சமயங்களில்:

  • கதைகள் கொலை அல்லது வன்முறையுடன் தொடங்குகின்றன

  • சட்டத்திற்கு அப்பாற்பட்ட “நாயக நீதி” உயர்த்திக் காட்டப்படுகிறது

  • தீய குணம் கொண்ட நாயகன் கூட புகழப்படுகிறார்

இது ஒரு ஆழமான சமூக உளவியல் கேள்வியை எழுப்புகிறது:
திரைப்படம் நியாயத்தை கற்பிக்கிறதா?
அல்லது உணர்ச்சி தூண்டலை மட்டுமே வழங்குகிறதா?


🎬 4. அதே நேரத்தில் — நல்லறிவை எழுப்பும் இன்றைய திரைப்படங்களும் உள்ளன

இன்றைய திரையுலகை முழுமையாக குறை கூறுவது நியாயமல்ல. சில திரைப்படங்கள் சமூக விழிப்புணர்வை வலுவாக உருவாக்குகின்றன.
ஜெய் பீம் சட்டம், மனித உரிமை, சமூக நீதி ஆகியவற்றை மக்கள் முன் வலுவாக நிறுத்தியது.
அன்பே சிவம் மனிதநேயம், கருணை, சமத்துவம் ஆகிய உயர்ந்த தத்துவங்களை ஆழமாக எடுத்துரைத்தது.

இதனால் இன்றைய திரைப்படங்கள் முற்றிலும் நல்லறிவு இல்லாதவை என்று கூற முடியாது; ஆனால் அதன் திசை கலந்த நிலையில் உள்ளது.


🧠 5. இளையோரும் திரைப்படத் தாக்கமும் — ஒரு சமூக உளவியல் பார்வை

இன்றைய தலைமுறை திரைப்படங்களை வெறும் கலை வடிவமாக அல்ல, வாழ்க்கை முறை வழிகாட்டியாகப் பார்க்கும் நிலை அதிகரித்துள்ளது.
இதில் சில ஆபத்தான சிந்தனை விதைகளும் உருவாகின்றன:

  • காதலைப் பெற தொந்தரவு செய்வது சரி என்ற தவறான காட்சி

  • பழிவாங்கல் ஒரு தீர்வு என்ற மனப்பாங்கு

  • வன்முறை மூலம் பிரச்சினையை தீர்க்கலாம் என்ற கருத்து

இந்த வகை காட்சிகள் நேரடி போதனை அல்ல என்றாலும், மனதில் மறைமுக தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகின்றன. குறிப்பாக வளர்ச்சி பருவ இளைஞர்களுக்கு இது பாதை குழப்பத்தை உருவாக்கும் அபாயம் உள்ளது.


⚖️ 6. கல்வி மற்றும் நெறி — அன்றையது மறைமுகம், இன்றையது நேர்முகம் (ஆனால் கலந்த தாக்கம்)

அன்றைய திரைப்படங்கள்:

  • ஒழுக்கம்

  • பொறுப்பு

  • குடும்ப மதிப்பு

  • சமூகவாழ்வு

இன்றைய திரைப்படங்கள்:

  • உரிமை

  • சுதந்திரம்

  • சமூக அநீதி வெளிப்பாடு

  • தனிமனித உணர்ச்சி

ஆனால் சில சமயங்களில் சமூக நீதி என்ற பெயரில் வன்முறை அல்லது சட்டத்திற்கு வெளியான தீர்வுகள் காட்டப்படும்போது, அது மக்களுக்கு தவறான வழிகாட்டலாக மாறும் அபாயம் உள்ளது.


🌍 7. ஊடக வெடிப்பு காலம் — தாக்கத்தின் வேகம் அதிகரித்த திரை

முன்னொரு காலத்தில்:

  • திரைப்படம் அரங்க அனுபவம்

  • சிந்தனைக்கு இடமிருந்தது

இன்று:

  • OTT

  • சமூக ஊடகம்

  • உடனடி பகிர்வு

இதனால் ஒரு திரைப்படத்தின் தாக்கம் பல மடங்கு வேகமாக மக்களிடம் செல்கிறது. நல்ல கருத்து பரவினால் அது சமூக முன்னேற்றம்; தவறான கருத்து பரவினால் அது சமூக சிக்கல்.


🌿  சிந்தனை — திரை வழிநடத்த வேண்டுமா? பிரதிபலிக்க வேண்டுமா?

அன்றைய திரைப்படங்கள் சமூகத்தை நெறிப்படுத்தின;
இன்றைய திரைப்படங்கள் சமூகத்தை பிரதிபலிக்கின்றன.

ஆனால் பிரதிபலிப்பு மட்டும் போதாது;
வழிநடத்தும் பொறுப்பும் திரையுலகிற்கு உள்ளது.

திரைப்படம்:

  • வன்முறையை மகிமைப்படுத்தாமல் இருக்க வேண்டும்

  • காதலை மரியாதையுடன் காட்ட வேண்டும்

  • நீதியை சட்டத்தின் வழியில் நிலைநிறுத்த வேண்டும்

  • மனிதநேயத்தை உயர்த்த வேண்டும்

நல்ல திரைப்படம் காலத்தை சார்ந்ததல்ல; கருத்தை சார்ந்தது.
அது மக்களை சிந்திக்கச் செய்ய வேண்டும், சிதறச் செய்யக் கூடாது.

எனவே, இன்றைய திரைப்படமும் நல்லறிவை ஊட்டி, நியாயமான முறையில் மக்களை வழிநடத்த வேண்டும்.
ஏனெனில் திரைப்படம் என்பது வெறும் காட்சிக் கலை அல்ல —
ஒரு சமூகத்தின் கலாச்சார அடையாளங்களின் பிரதிபலிப்பு.

அந்த பிரதிபலிப்பு நெறியுடனும் பொறுப்புடனும் இருந்தால் மட்டுமே
நல்ல சமூகமும் நல்ல நாடும் உருவாகும்.


📼தீபம் திரையின் திசையில்...📼