வேறுபாடுகளைக் கடந்து ஒற்றுமையை உணர்த்தும் சித்தரின் ஞானம்
சிவவாக்கியம் – 112
ஆதியானது ஒன்றுமே அநேக அநேக ரூபமாய்
சாதி பேதமாய் எழுந்து சர்வ ஜீவன் ஆனது
ஆதியோடு இருந்து மீண்டு எழுந்து ஜென்மம் ஆனபின்
சோதியான ஞாநியாகிச் சுத்தம்மை இருப்பவனே!!!!
மனிதன் எத்தனையோ அறிவியல் முன்னேற்றங்களைக் கண்டிருக்கிறான். விண்வெளியை ஆராய்கிறான்; கடலின் ஆழத்தை அளக்கிறான்; இயற்கையின் பல புதிர்களுக்கும் விடை தேடுகிறான். ஆனால் இத்தனை முன்னேற்றங்களுக்குப் பின்னரும் மனிதனால் இன்னொரு மனிதனைச் சமமாகப் பார்க்க முடியாத நிலை தொடர்கிறது. இதைத்தான் பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்னரே சித்தர்கள் தங்களுடைய ஞானப் பாடல்களில் சிந்திக்கத் தூண்டியிருக்கிறார்கள்.
சிவவாக்கியத்தின் 112ஆவது பாடல், படைப்பின் அடிப்படை ஒற்றுமையையும், மனிதன் உருவாக்கிக்கொண்ட வேறுபாடுகளையும் சிந்திக்க வைக்கும் ஒரு தத்துவப் பாடலாக அமைந்துள்ளது.
ஒன்றிலிருந்து பலவான உலகம்!
“ஆதியானது ஒன்றுமே அநேக அநேக ரூபமாய்”
உலகின் ஆதாரம் ஒன்றே; அதுவே பல்வேறு வடிவங்களாகவும் உயிரினங்களாகவும் வெளிப்பட்டது என்பது இவ்வரியின் தத்துவப் பொருள்.
இயற்கையைச் சற்றுக் கவனித்துப் பாருங்கள். மரங்கள் பல வகை; மலர்கள் பல நிறம்; பறவைகள் பல இனங்கள்; மனிதர்கள் பல தோற்றங்கள். இவ்வளவு வேறுபாடுகள் இருந்தாலும், அனைத்தும் இயற்கையின் ஓர் அங்கமாகவே இருக்கின்றன.
ஒரே மண்ணில் பலவகையான விதைகள் முளைக்கின்றன. ஒரே சூரிய ஒளி பலவகையான தாவரங்களின் வளர்ச்சிக்கு உதவுகிறது. அதுபோலவே உயிர்களின் தோற்றங்கள் வேறுபட்டாலும் அவற்றின் இருப்பு ஒன்றோடொன்று தொடர்புடையது என்பதை இவ்வரி உணர்த்துகிறது.
மனிதன் உருவாக்கிய வேறுபாடுகள்!
“சாதி பேதமாய் எழுந்து சர்வ ஜீவன் ஆனது”
இந்த வரியில் வெளிப்படும் கருத்து இன்றைய சமூகத்திற்கும் மிகவும் பொருத்தமானது.
மனிதர்கள் பிறக்கும்போது சாதி, மதம், மொழி, இனம், நிறம், செல்வம், ஏழ்மை போன்ற அடையாளங்களைச் சுமந்துகொண்டு பிறப்பதில்லை. அவற்றைப் பற்றிய அடையாளங்களும் வேறுபாடுகளும் சமூகத்தில் வளரும்போது அவர்களுடன் இணைக்கப்படுகின்றன.
ஆனால் இன்று அந்த அடையாளங்களே மனிதர்களைப் பிரிக்கும் சுவர்களாக மாறிவிட்டன.
ஒருவன் எந்தச் சாதியில் பிறந்தான், எந்த மதத்தைச் சேர்ந்தவன், எந்த நாட்டில் வாழ்கிறான், எவ்வளவு செல்வம் வைத்திருக்கிறான் என்பதைக் கொண்டே அவனுடைய மதிப்பைத் தீர்மானிக்கும் மனப்பான்மை இன்னும் நம்மிடையே இருக்கிறது.
ஒரே இரத்தத்தின் அடிப்படை உயிரியல் தன்மையைக் கொண்ட மனிதர்கள், சாதியின் பெயரால் ஒருவரை ஒருவர் ஒதுக்குகிறார்கள். மதத்தின் பெயரால் பகைமை வளர்க்கிறார்கள். மொழியின் பெயரால் பிரிகிறார்கள். நாட்டின் எல்லைகளுக்காகப் போரிடுகிறார்கள்.
இயற்கை மனிதர்களுக்கிடையில் இத்தகைய உயர்வு தாழ்வுகளை உருவாக்கியதா? அல்லது மனிதனுடைய சுயநலமும் அறியாமையும் அவற்றை வளர்த்தனவா?
சித்தரின் பாடல் நம்மைச் சிந்திக்க வைக்கும் கேள்வி இதுதான்.
பிறப்பின் உண்மையை மறந்த மனிதன்!
“ஆதியோடு இருந்து மீண்டு எழுந்து ஜென்மம் ஆனபின்”
மனிதன் எங்கிருந்து வந்தான், எதனால் இந்த உலகில் தோன்றினான், அவனுடைய வாழ்க்கையின் நோக்கம் என்ன என்பன காலங்காலமாக எழுப்பப்படும் கேள்விகள்.
ஆன்மிகத் தத்துவத்தின் பார்வையில் உயிர்கள் அனைத்தும் ஓர் ஆதிமூலத்திலிருந்து தோன்றியவை. பிறப்பு என்பது அந்தப் பயணத்தின் ஒரு நிலை. மனிதன் பிறந்த பின்னர் குடும்பம், சமூகம், கல்வி, செல்வம், அதிகாரம் போன்றவற்றின் தாக்கத்தால் பல அடையாளங்களைப் பெற்றுக்கொள்கிறான்.
அந்த அடையாளங்கள் அவனுடைய வாழ்க்கைக்குப் பயன்பட வேண்டுமே தவிர, அவனுடைய அகந்தைக்குக் காரணமாகிவிடக் கூடாது.
ஆனால் இன்றைய மனிதன் பிறப்பின் உண்மையை மறந்து, தான் அடைந்த பதவி, புகழ், செல்வம், அதிகாரம் ஆகியவற்றையே தனது உயர்வின் அளவுகோலாகக் கருதுகிறான்.
நேற்று சாதாரண மனிதனாக இருந்தவன் இன்று செல்வந்தனாகிவிட்டால், தன்னைச் சுற்றியிருப்பவர்களைத் தாழ்வாகப் பார்க்கிறான். கல்வி கற்றவன் கல்வி கற்காதவனை இழிவாகக் கருதுகிறான். அதிகாரம் பெற்றவன் அதிகாரமற்றவனை மதிக்க மறுக்கிறான்.
மனிதனின் உண்மையான உயர்வு அவன் பெற்ற செல்வத்திலோ பதவியிலோ இல்லை; அவன் வெளிப்படுத்தும் மனிதநேயத்தில்தான் இருக்கிறது.
உள்ளொளி பெறுவதே உண்மையான ஞானம்!
“சோதியான ஞாநியாகிச் சுத்தம்மை இருப்பவனே”
இறுதி வரி மனிதனின் ஆன்மிக வளர்ச்சியைப் பற்றிய உயர்ந்த சிந்தனையை முன்வைக்கிறது.
சோதி என்பது ஒளி. ஞானம் என்பது உண்மையை உணரும் அறிவு. சுத்தம் என்பது மனத்தூய்மையைக் குறிக்கிறது.
மனிதன் தன்னுள் இருக்கும் அறியாமை, அகந்தை, பொறாமை, வெறுப்பு, பேராசை போன்றவற்றைக் கடந்து, உண்மையை உணர்ந்து தூய்மையான மனநிலையை அடைவதே ஞானத்தின் பாதையாகும்.
இன்றைய உலகில் பலர் ஆன்மிகத்தைப் பற்றிப் பேசுகிறார்கள். கோயில்களுக்குச் செல்கிறார்கள்; பல்வேறு வழிபாடுகளில் ஈடுபடுகிறார்கள்; இறைவனின் பெயரை உச்சரிக்கிறார்கள். இவை அவரவர் நம்பிக்கையைச் சார்ந்தவை.
ஆனால் அதே மனிதன் தனது வீட்டில் பணிபுரிபவரை மதிக்காமல் இருந்தால், ஏழையை இழிவுபடுத்தினால், பிறருடைய துன்பத்தைப் பொருட்படுத்தாவிட்டால், அவனுடைய ஆன்மிகப் பயணம் எந்த அளவுக்குப் பயனளித்திருக்கிறது என்று சிந்திக்க வேண்டியுள்ளது.
இறைவனை வணங்கும் கைகளால் பிறருக்குத் தீங்கு செய்யக்கூடாது. இறைவனைப் போற்றும் உதடுகளால் பிறரை இழிவுபடுத்தக்கூடாது. ஆன்மிகத்தைப் பேசும் உள்ளத்தில் வெறுப்பும் பகைமையும் குடியிருக்கக்கூடாது.
இதுவே உள்ளொளி பெறுவதன் உண்மையான பொருளாக இருக்க வேண்டும்.
இன்றைய மனிதனுக்குத் தேவையான சிவவாக்கியம்!
அறிவியல் வளர்ச்சி மனிதனுக்கு வசதிகளைக் கொடுத்திருக்கிறது. தொழில்நுட்ப வளர்ச்சி உலகத்தையே ஒரு சிறிய கிராமமாக மாற்றியிருக்கிறது. ஆனால் மனிதர்களின் மனங்களுக்கு இடையிலான தூரம் இன்னும் குறையவில்லை.
சமூக வலைத்தளங்களில் அன்பையும் சமத்துவத்தையும் பேசுபவர்கள், நடைமுறை வாழ்க்கையில் சாதி, மதம், பணம், பதவி ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் மனிதர்களைப் பிரித்துப் பார்க்கிறார்கள்.
மனிதன் நிலவை அடைந்துவிட்டான்; ஆனால் சக மனிதனின் மனதைப் புரிந்துகொள்ள இன்னும் போராடுகிறான். உலக நாடுகளுடன் தொடர்புகொள்ளக் கற்றுக்கொண்டான்; ஆனால் அண்டை வீட்டாருடன் அன்பாகப் பழகத் தவறுகிறான்.
இந்த முரண்பாடுகளுக்கெல்லாம் அடிப்படையான காரணம் மனிதனுக்குள் வளர்ந்திருக்கும் அகந்தையும் வேறுபாட்டு மனப்பான்மையும்தான்.
சிவவாக்கியத்தின் இந்தப் பாடல், உயிர்களின் அடிப்படை ஒற்றுமையை உணர்ந்து, வேறுபாடுகளைக் கடந்து, மனத்தூய்மையுடன் வாழ வேண்டும் என்ற சிந்தனையை நமக்கு வழங்குகிறது.
👇👇👇
மனிதன் பிறப்பால் உயர்ந்தவனும் அல்ல; தாழ்ந்தவனும் அல்ல. அவன் வாழும் முறையாலும், பிற உயிர்களிடம் காட்டும் அன்பாலும், சமூகத்திற்குச் செய்யும் நன்மையாலும் அவனுடைய மனிதநேயம் வெளிப்படுகிறது.
சாதி, மதம், மொழி, இனம் ஆகியவை மனிதனுடைய அடையாளங்களாக இருக்கலாம். ஆனால் அவை மனிதர்களைப் பிரிப்பதற்கான ஆயுதங்களாக மாறிவிடக்கூடாது.
ஒரே ஆதாரத்திலிருந்து பல உயிர்கள் தோன்றியதாக நம்பும் நாம், அந்த உயிர்களுக்கிடையே ஏன் பகைமையை வளர்க்க வேண்டும்?
இறைவனைத் தேடுவதற்கு முன்னால் மனிதனிடம் மனிதநேயத்தைத் தேடுவோம். பிறரைத் தாழ்த்துவதற்கு முன்னால் நமது அகந்தையைத் தாழ்த்துவோம். வெளிச்சத்தைத் தேடுவதற்கு முன்னால் நமது உள்ளத்தில் இருக்கும் அறியாமை இருளை அகற்றுவோம்.
இதுவே சிவவாக்கியத்தின் இந்தப் பாடல் இன்றைய மனிதகுலத்திற்குத் தரும் ஆழமான ஆன்மிகச் சிந்தனையாகும்.
🛕தீபம் ஆன்மீக வளம்
