இன்றைய தமிழ் திரைப்படங்கள் தமிழ் மொழியை ஒருபுறம் விரிவாக்கியும் மறுபுறம் சிதைக்கும் வகையிலும் செயல்படுகின்றன; இந்த இரு விரோதப் பங்களிப்புகளையும் எடுத்துக் காட்டும் கட்டுரையே மொழியின் எதிர்காலப் பாதையைப் புரிய வைக்கும்.
1. தமிழ் சினிமா – மொழியின் சக்திவாய்ந்த மேடை
தமிழ் திரைப்படங்கள் இன்று அன்றாடப் பேச்சு, இளைஞர்களின் சொல் தேர்வு, நகைச்சுவை, கோபம் எல்லாவற்றிலும் நேரடி தாக்கம் செலுத்தும் அளவுக்கு சமூகத்தில் ஊடுருவிக் கிடக்கின்றன. “என்ன கொடுமை சார் இது?” (“Chandramukhi”, “Chennai 600028”) போன்ற வசனங்கள் எளிதில் பொது மொழியாக மாறிவிடும் என்பது இந்த தாக்கத்தின் வெளிப்பாடு. இதனால், திரையுலகம் தமிழ் மொழியைப் பதிவு செய்யும் கலைத்துறையாக மட்டுமல்ல, தமிழின் எதிர்கால வடிவத்தை நிர்ணயிக்கும் சமூக ஆய்வகமாகவும் மாறியுள்ளது.
2. மொழி வளர்ச்சிக்கு உதவிய திரைப்படங்கள்
“பாரதி”, “இம்சை அரசன் 23ஆம் புலிகேசி” போன்ற படங்கள் தமிழ் வரலாறு, இலக்கியப் பாத்திரங்கள், தமிழ்ப்பற்று ஆகியவற்றை லாவகமான, எளிய ஆனால் சுவைமிகு மொழியில் கொண்டு வந்து, புதிய தலைமுறைக்குத் தமிழ் விவாதங்களை அறிமுகப்படுத்தின.
- “காக்கா முட்டை” போன்ற சமகாலப் படங்கள் நகர்ப்புறத் தாழ்த்தப்பட்ட சமூகங்களின் குழந்தைகள் பேசும் இயல்பான தமிழை திரையில் முழுமையாகப் பதிவு செய்து, வாழ்வியல் தமிழின் செறிவை வெளிக்கொண்டுவந்தன.
பல கிராமப் பின்னணிப் படங்கள் (“பருத்திவீரன்”, “சுப்ரமணியபுரம்” போன்றவை) பிராந்தியச் சொல் வழக்குகள், உச்சரிப்பு வேறுபாடுகள், சொற்றொடர்கள் ஆகியவற்றை இயல்பாகப் பயன்படுத்தி, தமிழ் ஒரு ஒரே மாதிரி அல்ல; வாழும் பல மொழிச் செறிவுகளின் கூட்டுத் தொகுப்பு என்பதை உணர்த்தின.
3. கலப்புமொழி, டப்பிங், வணிகம் – மொழி சிதைப்பு
ஆனால் தற்கால வர்த்தகச் சினிமாவின் மொழி நடை, தமிழ் மொழியின் உட்கூற்றையே மாற்றி விடும் அளவுக்கு கலப்புமொழியை ஊட்டி வளர்த்துக் கொண்டிருக்கிறது.
பெரும்பாலான நகரப் பின்னணிப் படங்களில், நீண்ட உரையாடல்களே “Tamil–English mix” வடிவில், ஒவ்வொரு வாக்கியத்திலும் ஆங்கிலச் சொற்கள் ஊடுருவியவாறே அமைந்துள்ளன. சில சமயம் படத்தின் உணர்ச்சி மையக் காட்சிகளே முழுக்க ஆங்கிலத்தில் பேசப்படுவது இயல்பின் பெயரில் மொழி விலக்கைச் சட்டபூர்வமாக்குகிறது.
தமிழ் பேசத் தெரியாத நடிகர்கள்/நடிகைகள் நடித்துப், முழுக் குரலும் டப்பிங் கலைஞர்களிடம் இருக்கும் சூழல், தமிழ் உச்சரிப்பு, இசை, விகாரம் போன்றவற்றை பிளாஸ்டிக் மாதிரி ஒன்றாக மாற்றுகிறது. இதனால், திரைப் படத்தில் கேட்ட மொழி, வாழ்வில் கேட்ட தமிழோடு பொருந்தாமல் போகிறது.
சில படங்களில் (விவாதத்திற்கு உள்ளான வசனங்கள், சாதி/பெண் அவமதிப்பு போன்றவை) நகைச்சுவை அல்லது ‘மாஸ்’ எனும் பெயரில் மிகத் தரம் குறைந்த, அவமதிப்பான சொற்கள் பரப்பப்படுகின்றன; பின்னர் அந்த வசனங்கள் இளைஞர்குழுக்களின் “ஜாலி சொல்” ஆகப் பரவுகின்றன.
இதனால், தமிழ் மொழி உயிரோடு இருக்கிறது என்ற உண்மை இருக்கும்போதும், அதன் பொது முகம் மெதுவாகக் கலப்புமொழி, வன்முறைநடை, பாலின–சாதி இழிவைச் சுமக்கும் முகமாக மாறும் அபாயம் தெளிவாகத் தெரிகிறது.
4. ஆங்கிலத் தலைப்புகள் – அடையாள நீக்கம்?
சமீபக் காலமாக தமிழ் திரைப்படங்களுக்கு ஆங்கிலத் தலைப்புகளிடும் போக்கு பெரிதும் அதிகரித்துள்ளது.
- முந்தைய காலத்தில் “Gentleman”, “Nayakan” போன்ற சில படங்கள் மட்டும் ஆங்கிலத் தலைப்புகளோடு வந்ததாக இருந்தாலும், இன்று “Master”, “Doctor”, “Beast” போன்றப் படங்களோடு பல புதிய படங்கள் முழுக் ஆங்கிலத் தலைப்புகளோடு வெளியாகின்றன.
GST பிறகு தமிழ் தலைப்புக்கு வழங்கப்பட்ட வரித்தள்ளுபடி நீக்கப்பட்டதும், உலக சந்தை குறிவைப்பதும், OTT வழியாக தமிழ் தெரியாத பார்வையாளர்களையும் அடைய வேண்டிய அவசியமும், ஆங்கிலத் தலைப்புகளுக்கு வணிக வலு கொடுத்துவிட்டன.
- ஆயினும் தலைப்பு என்பது வெறும் “மார்கெட்டிங் லேபிள்” மட்டுமல்ல; ஒரு மொழியின் சுயமரியாதை, படத்தின் கலாச்சார அடையாளம், பிராந்தியத்தின் வரலாற்று நினைவு ஆகியவை ஒன்றாகச் சுருக்கப்பட்ட அடையாளச் சின்னமாக இருக்கும். தமிழ் படங்கள் வரிசைப்படி ஆங்கிலத்தில் பெயரிடப்பட்டால், “தமிழ் சொல்” பொதுவெளிப் பலகைகளிலிருந்து மெதுவாக மறையத் தொடங்குகிறது.
இந்தத் திருப்பு, “திரைப்படம் உள்ளே தமிழ் பேசட்டும்; தலைப்பு மட்டும் உலகளாவிய மார்க்” என்ற கணக்கில் நடந்தாலும், நிஜத்தில் அது தமிழின் தெரு–சுவரிலான பார்வைத் தடத்தை குறைக்கிறது; இது மொழி–அடையாளம் விலகும் ஆரம்பக் கட்டமாகக் கொள்ள வேண்டியது.
5. சிறுவர் பாத்திரங்கள், ஆங்கில மோகமும் எதிர்காலமும்
இன்றைய தமிழ் திரைப்படங்களில் குழந்தைப் பாத்திரங்கள் (சிறு வயது ஹீரோ, ஹீரோவின் தங்கை/தம்பி, டிஜிட்டல் காலக் குழந்தை போன்றவை) பெரும்பாலும் “க்யூட், ஸ்மார்ட்” என்பதற்குக் குறி வைத்த ஆங்கிலச் சொற்றொடர்களோடு செதுக்கப்படுகின்றன.
- நகரப் பின்னணிப் படங்களில், குழந்தை “அரைத் தமிழ்–அரை ஆங்கிலம்” பேசி, மூத்தவர்களை கிண்டல் செய்யும் காட்சிகள் “ஹால்மார்க் காமெடி”யாக மாறிவிட்டன. அவ்வாறான காட்சிகள் பார்வையாளருக்கு சிரிப்பைத் தரும் போது, சிறார்களுக்கு “தமிழில் சுத்தமாகப் பேசுவது கிராமத்து, ஆங்கிலம் கலந்துப் பேசுவது ஸ்டைலிஷ்” என்ற மறைச் செய்தியை வழங்குகின்றன.
- குழந்தைகளை மையமாகக் கொண்ட சில படங்கள் (“காலநிலை/சமூக பிரச்சினை” மையம் கொண்ட நகரப் படங்கள், “இன்டர்நெட்டில் வளர்ந்த பிள்ளை” போன்ற கதைகள்) முழுக்க ஆங்கிலப் பாடல்கள், கற்பனை பள்ளிச் சூழல், வெளிநாட்டு கனவு ஆகியவற்றை மையமாகக் கொண்டிருக்கின்றன; இவற்றில் விளையும் ஆங்கில மோகத்துக்கு எதிர்மறை விமர்சனப் பார்வை பெரும்பாலும் இல்லாமல் போகிறது.
- இதற்கெதிராக “காக்கா முட்டை” போன்ற சில படங்கள், நகரக் குழந்தைகள் பேசும் இயல்பான, எளிய தமிழைத் தரமாகப் பதிவு செய்து, ஆங்கிலமில்லாத வாழ்க்கை மொழியும் எவ்வளவு செறிவானது என்பதை காட்டுகின்றன; இதுவே தமிழ் வழி குழந்தைப் பாத்திர உருவாக்கத்தின் நல்ல எடுத்துக்காட்டு.
குழந்தைப் பாத்திரங்கள் திரையில் எப்படிப் பேசுகின்றனோ, சில ஆண்டுகள் கழித்து அப்படியே பள்ளி வாசல்களில், வீட்டுக்கூடங்களிலும் பேசப்படுகிறது; இவ்வாறு சினிமா சிறார்களின் மொழிச் சுவையை மறைமுகமாக வடிவமைக்கிறது.
6. இளைஞர்கள், ஆங்கில வசனம், மொழிப் பிம்பம்
இளைஞர்கள் முன்னணி கதாபாத்திரங்களாக வரும் பெரும்பாலான சமகாலப் படங்களில், அவர்களின் காதல், நட்பு, கனவு, வேலை அனைத்தையும் விவரிக்கும் வசனங்களில் ஆங்கிலம்தான் பெரும்பங்கு வகிக்கிறது.
பல ரசிகர்கள், நகர இளைஞர்களின் உண்மை வாழ்க்கை மொழியும் கலப்புமொழிதான் என்பதால், அதையே திரையில் காட்டுவது இயல்பு எனக் கூறினாலும், இது “தமிழில் சிந்திக்காமல் இருப்பது” இயல்பாக்கப்படுவதற்கான வழியாய் மாறக்கூடும்.
இளைஞர் கூட்டங்களுக்கு “மாஸ்” வசனங்களும் ஆங்கில ஸ்லாங்களும் கலந்த திரைப்பாடல்களும் மிக வேகமாகப் பரவுகின்றன; இவை WhatsApp மெசேஜ், மீம்ஸ், ரீல்ஸ் ஆகியவற்றில் மீண்டும் மீண்டும் உலாவுவதால், தமிழ் வாக்கிய அமைப்பே மெதுவாக மாறுகிறது.
ஒரு பக்கம், சில இயக்குநர்கள் முழுக்க தமிழில் பேசும் நகர இளைஞர்களைக் காட்சிப்படுத்தும் முயற்சியும் இருக்கிறது; ஆனால் பொதுவெளியில் புகழ் பெறுவது பெரும்பாலும் “Peter” போன்று ஆங்கிலத்தில் பேசும் கதாப்பாத்திரங்களே என்பதையும் ரசிகர்கள் குறிக்கின்றனர்.
இதனால், இளைஞர்களுக்குள் தமிழ் மொழி மீது உள்ள மதிப்பு அடிப்படையாகக் குறைந்துவிடவில்லை என்றாலும், “தமிழ் = வீட்டுப் பேச்சு; ஆங்கிலம் = ஸ்டைல், வேலை, மேம்பாடு” என்ற மனப்பதிவு மேலும் உறுதியாகிறது.
7. வளர்ச்சியா அழிவா – இடைநிலை விளக்கம்
மேற்கண்ட சூழ்நிலைகளைப் பார்த்தால், தற்கால தமிழ் திரைப்படங்கள் தமிழ் மொழியை “ஒரே வழியாக வளர்க்கிறது” அல்லது “முழுவதும் அழிக்கிறது” என்று கருப்பு–வெள்ளைத் தீர்ப்பு சொல்ல முடியாது.
மொழி வளர்ச்சி: வாழ்வியல் சொல்லாட்சி, பிராந்தியச் சொற்கள், புதிய உவமைகள், சமூக–அரசியல் விவாதங்கள், தமிழ் பாடல்களின் உலகளவிய பரவல் ஆகியவை தமிழ் மொழியை உயிர்ப்புடன் உலக மேடைக்கு அழைத்துச் செல்கின்றன.
மொழி அழிவு: ஆங்கிலத் தலைப்புகள், கலப்புமொழி வணக்கம், டப்பிங் இயந்திர மொழி, சிறுவர்–இளைஞர் பாத்திரங்களின் ஆங்கில மோகச் சித்திரம், பாலின/சாதி இழிவுச் சொற்களின் இயல்பாக்கம் ஆகியவை தமிழைத் தன் சொல்சுயமரியாதையில் இருந்து மெதுவாகத் தள்ளுகின்றன.
அதாவது, தமிழ் சினிமா ஒரு பெரிய கால்வாய் போல; அதன் வழியே ஓடும் நீரில் சுத்தமான தமிழும் கலப்புமொழியும், உயர்ந்த நயமும் தரமற்ற வாக்கியங்களும் ஒன்றாகக் கலந்தே வருகின்றன.
8. தமிழ் எதிர்காலத்திற்கான பொறுப்பு – படைப்பாளி, அரசு, பார்வையாளர்
தமிழின் எதிர்காலம் சினிமா கையில் மட்டும் இல்லை; ஆனால் சினிமா எடுக்கும் திசை மிகப் பெரிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும் என்பதும் மறுக்க முடியாத உண்மை.
படைப்பாளிகள்: இயக்குநர்கள், எழுத்தாளர்கள், பாடலாசிரியர்கள் நகரப் பின்னணிக் கதைகளிலும் கூட, சாத்தியமான அளவு வாழ்வியல் தமிழைச் சுத்தமாகப் பயன்படுத்த வேண்டும்; ஆங்கிலப் பயன்பாடு “குணத்தன்மை” காட்ட வேண்டிய இடங்களில் மட்டுமே பொருத்தமாக இருக்க வேண்டும். சிறுவர் பாத்திரங்களுக்குக் கொடுக்கப்படும் வசனங்களில் ஆங்கில மோகம், பொருளாதார மேம்பாடு என்ற பெயரில் மட்டுமே காட்டப்படாமல், தமிழ் பேசும் குழந்தையும் “சமமாக மதிப்பைப் பெறும்” முகமாக காட்சிப்படுத்தப்பட வேண்டும்.
கொள்கை/அமைப்பு: முன்பு இருந்தது போல தமிழ் தலைப்புகளுக்குக் கூடுதல் வரிச்சலுகை, அரச விருதுகளுக்கான மொழித் தர அளவுகோல்கள், குழந்தைகள் பார்க்கும் நேரங்களில் ஒலிபரப்பப்படும் படங்களுக்கு மேம்பட்ட மொழிப் பொறுப்பு கோட்பாடுகள் ஆகியவை விவாதிக்கப்படத் தகுந்தவை.
பார்வையாளர்கள்: தாங்களே பேசும் மொழியைத் திரை அரங்கில் காண விரும்பும் பரிநோக்குடன் படங்களைத் தேர்ந்தெடுப்பது, ஆங்கில மோகத்தை மட்டுமே விற்பனை செய்யும் படங்களை விமர்சனப் பார்வையுடன் அணுகுவது, சமூக ஊடகங்களில் தமிழில் கருத்துரைப்பது போன்ற சிறு செயல்களே நீண்ட காலத்தில் மொழிச் சூழலை மாற்றும்.
தற்கால தமிழ் திரைப்படங்கள் தமிழ் மொழியை வளர்க்கிறதா அழிக்கிறதா என்ற கேள்விக்கு ஒரே வாக்கியத் தீர்ப்பு இல்லை; திரைப்படங்கள் மொழிக்கு திறந்த கதவாகவும், கதவில்லாத வீழ்ச்சிக் கிணற்றாகவும் ஒரே நேரத்தில் இருக்கின்றன. உண்மையான ஆபத்து ஆங்கிலச் சொல் பயன்பாட்டிலோ, ஆங்கிலத் தலைப்பிலோ மட்டுமில்லை; தமிழ் பேசுவதை “பின்னடைவு” என்றும், ஆங்கில கலப்பே “நாகரிகம்” என்றும் இளைஞர்க்குள் விதைக்கப்படும் மனப்போக்கில்தான் உள்ளது. இந்த மனப்போக்கை மாற்றிப், தமிழ் மொழியை உலக மொழிகளுடன் சமமான, தன்னம்பிக்கை நிறைந்த கலைமொழியாக சினிமா காட்டத் தொடங்கினால், தமிழ் சினிமா மொழியை அழிப்பதல்ல, எதிர்கால தமிழ் உலகத்தை உருவாக்கும் படைப்பாற்றல் மையமாக மாற முடியும்.
