சாதி மற்றும் வர்க்கப் போராட்டங்களைப் பேசிய திரைப்படங்கள்.
“சினிமா சமூகத்தை மாற்றுமா? அல்லது சமூகத்தில் ஏற்கெனவே உருவாகியிருக்கும் மாற்றத்தின் குரலாக மட்டுமே செயல்படுமா?”
இந்தக் கேள்விக்கு ஒரே பதிலைச் சொல்லிவிட முடியாது. ஆனால் ஒன்று மட்டும் நிச்சயம். சினிமா என்பது வெறும் பாடல், காதல், சண்டை, நகைச்சுவை ஆகியவற்றின் தொகுப்பு மட்டுமல்ல. அது ஒரு காலத்தின் சமூக மனநிலையைப் பதிவு செய்யும் கண்ணாடி; சில நேரங்களில் அந்தக் கண்ணாடியை உடைத்து புதிய பார்வையை உருவாக்கும் கருவி.
குறிப்பாக இந்திய மற்றும் தமிழ் சினிமாவில் சாதி, வர்க்கம், தீண்டாமை, நிலப்பிரபுத்துவம், தொழிலாளர் சுரண்டல், வறுமை, அதிகார மையங்கள் போன்ற பிரச்சினைகள் பல்வேறு காலகட்டங்களில் திரைப்படங்களின் கதைக்கருவாகியுள்ளன.
சாதியைப் பேசத் தொடங்கிய சினிமா
தமிழ்ச் சமூகத்தில் சாதி என்பது ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாக பல்வேறு வடிவங்களில் இயங்கிவரும் சமூக அமைப்பு. அரசியல், கல்வி, திருமணம், வேலைவாய்ப்பு, நில உரிமை என வாழ்க்கையின் பல தளங்களிலும் அதன் தாக்கம் இருந்துள்ளது.
இதனை சினிமா ஆரம்ப காலங்களிலேயே வெளிப்படையாகப் பேசத் தொடங்கியது.
‘வேலைக்காரி’ – வர்க்கமும் சமூக நீதியும்
1949-ல் வெளியான ‘வேலைக்காரி’, சமூக அநீதிகளையும் ஏழை–பணக்காரர் வேறுபாட்டையும் கேள்விக்குட்படுத்திய முக்கியமான திரைப்படங்களில் ஒன்று.
அண்ணாவின் எழுத்து மற்றும் திராவிட இயக்கத்தின் சமூகச் சிந்தனைகள் திரைப்படத்தின் உரையாடல்களில் பிரதிபலித்தன.
அந்தக் காலத்தில் சினிமா அரங்கில் ஒரு திரைப்படம் பார்க்க வந்த மக்கள், திரையில் தங்களுடைய வாழ்க்கைப் பிரச்சினைகளையும் சமூக அமைப்பின் முரண்பாடுகளையும் பார்க்கத் தொடங்கினர்.
இதுதான் சினிமாவின் ஒரு முக்கியமான அரசியல் சக்தி.
‘பராசக்தி’ – கேள்வி கேட்கத் துணிந்த திரைப்படம்
1952-ல் வெளியான ‘பராசக்தி’ தமிழ் சினிமாவின் சமூக அரசியல் வரலாற்றில் ஒரு திருப்புமுனையாகக் கருதப்படுகிறது.
கருணாநிதியின் வசனங்கள் மூலம் வறுமை, மூடநம்பிக்கை, சமூக அநீதி, சாதி வேறுபாடு போன்ற பல கேள்விகள் திரைப்படத்தில் முன்வைக்கப்பட்டன.
சிவாஜி கணேசனின் நீதிமன்றக் காட்சிகள் வெறும் சினிமா வசனங்களாக இல்லாமல், அந்தக் காலத்து சமூக விவாதங்களின் பிரதிபலிப்பாக அமைந்தன.
சினிமா வெறும் கதையைச் சொல்லாமல், “ஏன் இப்படித்தான் இருக்க வேண்டும்?” என்று கேட்கத் தொடங்கிய தருணங்களில் இதுவும் ஒன்று.
சாதியின் கொடூர முகம்
காலம் செல்லச் செல்ல சாதியைப் பற்றிய திரைப்படங்களின் அணுகுமுறையும் மாறியது.
முன்பு “சாதி வேறுபாடு தவறு” என்ற பொதுவான கருத்து முன்வைக்கப்பட்டிருந்தால், பின்னர் திரைப்படங்கள் சாதி எப்படி மனிதர்களின் அன்றாட வாழ்க்கையை நிர்ணயிக்கிறது என்பதை நேரடியாகக் காட்டத் தொடங்கின.
‘அசுரன்’ – நிலம், சாதி, அதிகாரம்
வெற்றிமாறன் இயக்கிய ‘அசுரன்’ இதற்கு குறிப்பிடத்தக்க உதாரணம்.
நில உரிமை, சாதி ஆதிக்கம், ஏழை விவசாயியின் வாழ்க்கை, அதிகாரத்தின் வன்முறை ஆகியவை ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பிணைந்திருப்பதை திரைப்படம் காட்டுகிறது.
இங்கே சாதி என்பது தனியாக இயங்கும் பிரச்சினை அல்ல.
நிலம் யாரிடம் இருக்கிறது?
அதிகாரம் யாரிடம் இருக்கிறது?
ஆயுதம் யாரிடம் இருக்கிறது?
சட்டத்தை அணுகும் வாய்ப்பு யாருக்கு இருக்கிறது?
என்ற கேள்விகளுடன் சாதி இணைக்கப்படுகிறது.
அதனால் ‘அசுரன்’ ஒரு சாதிக் கதையாக மட்டுமல்லாமல், நிலம் மற்றும் அதிகாரத்தை மையமாகக் கொண்ட வர்க்கப் போராட்டத்தின் கதையாகவும் பார்க்க முடியும்.
‘பரியேறும் பெருமாள்’ – கல்வியும் சாதியும்
மாரி செல்வராஜின் ‘பரியேறும் பெருமாள்’ சாதி ஒடுக்குமுறையை வேறொரு கோணத்தில் அணுகியது.
ஒரு இளைஞன் கல்வி கற்க விரும்புகிறான்.
ஆனால் கல்வி நிலையத்திற்குள் நுழைந்த பிறகும் அவனை சாதி பின்தொடர்கிறது.
நண்பர்கள், காதல், கல்லூரி வாழ்க்கை எனத் தோன்றும் சாதாரண அனுபவங்களுக்குள்ளேயே சாதி எவ்வாறு மறைந்திருக்கிறது என்பதை திரைப்படம் வெளிப்படுத்துகிறது.
இதன் மிக முக்கியமான செய்தி:
“கல்வி கிடைத்தால் மட்டும் சமூகப் பாகுபாடு மறைந்துவிடுமா?”
என்பதாகும்.
கல்வி சமூக முன்னேற்றத்திற்கான கதவைத் திறக்கிறது. ஆனால் அந்தக் கதவுக்குள் நுழைந்த பிறகும் மனிதனை அவனுடைய சாதி அடையாளம் துரத்தினால், சமூக மாற்றம் இன்னும் முழுமையடையவில்லை என்பதே திரைப்படத்தின் வலுவான கருத்து.
‘கர்ணன்’ – ஒரு சமூகத்தின் கோபம்
அதே இயக்குநரின் ‘கர்ணன்’ திரைப்படமும் ஒடுக்கப்பட்ட சமூகத்தின் கோபத்தையும் எதிர்ப்பையும் மையமாகக் கொண்டது.
ஒரு கிராமம் பேருந்து வசதி போன்ற அடிப்படை உரிமைகளுக்காகவே போராட வேண்டிய சூழ்நிலை காட்டப்படுகிறது.
இங்கு பேருந்து என்பது வெறும் போக்குவரத்து சாதனம் அல்ல.
அது அரசின் சேவையைப் பெறும் உரிமையின் அடையாளம்.
ஒரு சமூகத்திற்கு அடிப்படை வசதிகள்கூட மறுக்கப்படும்போது, அந்த மறுப்பு எப்படி கோபமாகவும் எதிர்ப்பாகவும் மாறுகிறது என்பதை திரைப்படம் காட்சிப்படுத்துகிறது.
‘ஜெய் பீம்’ – சட்டத்தின் கதவைத் தட்டும் ஒடுக்கப்பட்டவர்கள்
சாதி அடிப்படையிலான ஒடுக்குமுறையைப் பற்றிப் பேசும்போது ‘ஜெய் பீம்’ திரைப்படத்தைத் தவிர்க்க முடியாது.
பழங்குடியின மக்களின் வாழ்க்கை, காவல்துறை அதிகார துஷ்பிரயோகம், நீதிக்கான போராட்டம் ஆகியவற்றை மையமாகக் கொண்ட இத்திரைப்படம், “சட்டம் அனைவருக்கும் சமமா?” என்ற கேள்வியை எழுப்புகிறது.
இங்கு போராட்டம் தெருவில் மட்டுமல்ல.
நீதிமன்றத்திலும் நடைபெறுகிறது.
அதிகாரம் கொண்டவர்களுக்கு எதிராக சட்டத்தை ஒரு ஆயுதமாகப் பயன்படுத்தும் முயற்சி திரைப்படத்தின் மையத்தில் இருக்கிறது.
‘மெட்ராஸ்’ – சுவர் யாருடையது?
பா.ரஞ்சித்தின் ‘மெட்ராஸ்’ திரைப்படம் அரசியல், சாதி, நகர்ப்புற வாழ்க்கை மற்றும் இளைஞர்களின் அடையாளம் ஆகியவற்றை இணைத்து பேசுகிறது.
ஒரு சுவர் வெறும் சுவர் அல்ல.
அது அரசியல் அதிகாரத்தின் அடையாளமாக மாறுகிறது.
யார் அந்தச் சுவரில் தங்கள் தலைவரின் படத்தை வைக்கிறார்கள்?
யார் அந்த இடத்தை கட்டுப்படுத்துகிறார்கள்?
அந்த அதிகாரத்திற்காக இளைஞர்களின் வாழ்க்கை எவ்வாறு பயன்படுத்தப்படுகிறது?
என்ற கேள்விகளை திரைப்படம் எழுப்புகிறது.
இதன் மூலம் நகர்ப்புற ஏழை மக்களின் வாழ்க்கையிலும் சாதியும் அரசியலும் எவ்வாறு ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பிணைந்திருக்கின்றன என்பதைப் பார்க்க முடிகிறது.
வர்க்கப் போராட்டம் பேசும் சினிமா
சாதியைப் போலவே இந்திய சினிமாவின் முக்கியமான சமூகப் பொருள் வர்க்க வேறுபாடு.
ஒருபுறம் பணமும் அதிகாரமும் கொண்டவர்கள்.
மறுபுறம் தங்களுடைய உழைப்பை விற்று வாழ வேண்டியவர்கள்.
இந்த முரண்பாடுதான் பல திரைப்படங்களின் கதைக்கருவாகியுள்ளது.
‘தொழிலாளி’ முதல் தொழிலாளர் சினிமா வரை
தமிழ் சினிமாவில் தொழிலாளர் வாழ்க்கை, தொழிற்சாலை, கூலி, முதலாளி–தொழிலாளர் உறவு போன்றவை பல்வேறு திரைப்படங்களில் பேசப்பட்டுள்ளன.
தொழிலாளி என்பவன் வெறும் “கீழ் வர்க்க மனிதன்” அல்ல.
அவனுடைய உழைப்பினால்தான் தொழிற்சாலை இயங்குகிறது; நகரம் இயங்குகிறது; பொருளாதாரம் இயங்குகிறது.
ஆனால் அந்த உழைப்பின் மதிப்பு அவனுடைய வாழ்க்கையில் எவ்வளவு திரும்பி வருகிறது?
இந்த முரண்பாடுதான் வர்க்கப் போராட்டத்தின் அடிப்படை.
‘விசாரணை’ – அதிகாரத்துக்கு எதிரான ஏழையின் போராட்டம்
வெற்றிமாறனின் ‘விசாரணை’ வர்க்கம், வறுமை, காவல்துறை அதிகாரம் மற்றும் நீதித்துறை ஆகியவற்றின் சிக்கலான உறவை வெளிப்படுத்துகிறது.
வறுமையில் வாழும் சாதாரண மனிதனுக்கு சட்டத்தின் பாதுகாப்பு எவ்வளவு கிடைக்கிறது?
அதிகாரத்தை எதிர்கொள்ள பணமும் சமூகப் பின்னணியும் இல்லாத ஒருவரின் நிலை என்ன?
என்ற கேள்விகளை திரைப்படம் மிகவும் கடுமையாக முன்வைக்கிறது.
இங்கே “குற்றவாளி யார்?” என்ற கேள்வியைவிட,
“அதிகாரம் யாருடைய கையில் இருக்கிறது?”
என்பதே முக்கியமான கேள்வியாகிறது.
‘இரும்புத்திரை’ – பொருளாதார சுரண்டலின் புதிய முகம்
வர்க்கப் போராட்டம் என்பது தொழிற்சாலை முதலாளி–தொழிலாளி பிரச்சினையிலேயே முடிவதில்லை.
இன்றைய உலகில் வங்கி, கடன், தரவு, நுகர்வு, டிஜிட்டல் பொருளாதாரம் போன்றவையும் மனிதர்களின் வாழ்க்கையை நிர்ணயிக்கின்றன.
‘இரும்புத்திரை’ போன்ற திரைப்படங்கள் நவீன பொருளாதார அமைப்பில் சாதாரண மனிதன் எவ்வாறு சிக்கிக்கொள்ள முடியும் என்பதைப் பேசின.
இதன் மூலம் வர்க்கப் போராட்டத்தின் வடிவம் மாறிவிட்டதை சினிமா சுட்டிக்காட்டுகிறது.
சாதியும் வர்க்கமும் – இரண்டும் தனித்தனியா?
இது மிகவும் முக்கியமான கேள்வி.
இந்திய சமூகத்தில் சாதியும் வர்க்கமும் பல நேரங்களில் தனித்தனியாக இயங்குவதில்லை.
சில சமூகங்களுக்கு வரலாற்று ரீதியாக நிலம், கல்வி, அதிகாரம் கிடைத்திருக்கலாம்.
மற்ற சில சமூகங்கள் தலைமுறைகளாக நிலமற்ற உழைப்பாளர்களாக இருந்திருக்கலாம்.
அதனால்,
“சாதி பிரச்சினையா? வர்க்கப் பிரச்சினையா?”
என்று ஒன்றை மட்டும் தேர்ந்தெடுப்பது இந்தியச் சமூகத்தின் சிக்கலை முழுமையாக விளக்காது.
பல திரைப்படங்கள் இதை நமக்கு உணர்த்துகின்றன.
‘காலா’ – நிலம் யாருடையது?
பா.ரஞ்சித்தின் ‘காலா’ திரைப்படத்தில் நிலம் மிக முக்கியமான அரசியல் அடையாளமாகிறது.
மும்பையின் தாராவி போன்ற நகர்ப்புற ஏழை மக்களின் குடியிருப்பு, நிலத்தின் மதிப்பு, ரியல் எஸ்டேட் அதிகாரம், அரசியல் மற்றும் மக்களின் உரிமை ஆகியவை ஒன்றோடொன்று இணைக்கப்படுகின்றன.
“நிலம் என்பது சொத்து மட்டுமல்ல; அது வாழ்வுரிமை.”
என்ற கருத்து திரைப்படத்தின் அரசியல் மையமாகிறது.
சினிமா உண்மையில் சமூகத்தை மாற்றுமா?
இங்கே நாம் சற்று நிதானமாக சிந்திக்க வேண்டும்.
ஒரு திரைப்படம் வெளியானவுடன் சாதி அழிந்துவிடாது.
ஒரு திரைப்படம் பார்த்தவுடன் வறுமை மறைந்துவிடாது.
ஒரு திரைப்படம் மட்டும் வர்க்கச் சுரண்டலை முடிவுக்குக் கொண்டு வராது.
ஆனால் அது ஒன்றைச் செய்ய முடியும்.
அது ஒரு கேள்வியை மனிதனின் மனதில் விதைக்க முடியும்.
“இது ஏன் இப்படித்தான் இருக்கிறது?”
“எனக்கு கிடைக்காத உரிமை ஏன் மற்றொருவருக்கு கிடைக்கிறது?”
“ஒருவரின் பிறப்பு அவருடைய வாழ்க்கையை ஏன் தீர்மானிக்க வேண்டும்?”
“உழைப்பவன் ஏன் வறுமையில் இருக்க வேண்டும்?”
“சட்டம் அனைவருக்கும் சமமாக செயல்படுகிறதா?”
என்ற கேள்விகள் உருவாகும்போது சமூக மாற்றத்தின் முதல் விதை விழுகிறது.
கதாநாயகனிடமிருந்து சமூகத்திற்குத் திரும்பிய சினிமா
பழைய சினிமாவில் மாற்றத்தை ஏற்படுத்துவது பெரும்பாலும் ஒரு கதாநாயகன்.
அவன் வில்லனைத் தோற்கடிப்பான்.
அநீதியை அழிப்பான்.
மக்களை காப்பாற்றுவான்.
ஆனால் புதிய தலைமுறை சமூக திரைப்படங்களில் மாற்றம் என்பது தனி மனிதனின் வீரச் செயல் மட்டுமல்ல.
ஒரு சமூகமே கேள்வி கேட்க வேண்டும்.
ஒரு சமூகமே எதிர்க்க வேண்டும்.
ஒரு சமூகமே தன் உரிமையைப் பெற வேண்டும்.
என்ற பார்வை அதிகரித்துள்ளது.
இதுவே சமூக அரசியல் சினிமாவின் மிகப்பெரிய மாற்றங்களில் ஒன்று.
சினிமா – புரட்சியின் ஆயுதமா?
சினிமாவை “புரட்சியின் ஆயுதம்” என்று அழைப்பது ஒரு வகையில் சரி.
ஆனால் சினிமா துப்பாக்கி போன்ற நேரடி ஆயுதம் அல்ல.
அது சிந்தனையின் ஆயுதம்.
ஒரு நல்ல திரைப்படம் பார்வையாளரை சிரிக்க வைக்கலாம்.
ஒரு சிறந்த திரைப்படம் அழ வைக்கலாம்.
ஆனால் ஒரு சமூகப் பொறுப்புள்ள திரைப்படம்,
“நான் இதுவரை கவனிக்காத ஒரு விஷயம் இருக்கிறதே!”
என்று சிந்திக்க வைக்கும்.
அந்த சிந்தனைதான் சமூக மாற்றத்தின் தொடக்கம்.
முடிவுரை
சாதி மற்றும் வர்க்கப் போராட்டங்களைப் பேசும் சினிமா நமக்கு வெறும் பொழுதுபோக்கை வழங்குவதில்லை.
அது நம் சமூகத்தின் மறைக்கப்பட்ட பகுதிகளை வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டு வருகிறது.
‘வேலைக்காரி’ முதல் ‘பராசக்தி’ வரை,
‘பரியேறும் பெருமாள்’ முதல் ‘அசுரன்’ வரை,
‘மெட்ராஸ்’ முதல் ‘காலா’ வரை,
‘விசாரணை’ முதல் ‘ஜெய் பீம்’ வரை —
தமிழ் சினிமாவின் ஒரு நீண்ட பயணத்தில் ஒரு பொதுவான கேள்வி ஒலித்துக்கொண்டே இருக்கிறது:
**“மனிதனை அவன் பிறப்பு தீர்மானிக்க வேண்டுமா?
அல்லது அவனுடைய மனிதத் தன்மையா?”**
சினிமா இந்தக் கேள்விக்கு இறுதியான பதிலைத் தர முடியாது.
ஆனால் அந்தக் கேள்வியை கோடிக்கணக்கான மக்களின் மனதில் கொண்டு செல்லும் சக்தி அதற்கு இருக்கிறது.
அதனால்தான் சமூக மாற்றத்தின் வரலாற்றை எழுதும்போது, அரசியலையும் இலக்கியத்தையும் மட்டுமல்ல…
சினிமாவையும் நாம் படிக்க வேண்டியிருக்கிறது.
ஏனெனில்,
“திரையில் காட்டப்படும் கதை முடிந்துவிடலாம்;
ஆனால் அது எழுப்பும் கேள்வி,
பார்வையாளனின் மனதில் தொடர்ந்துகொண்டே இருக்கும்.”
