பாராட்டின் உளவியல் — வளர்ச்சியா? அடிமைத்தனமா?
மனித வாழ்க்கையில் “பாராட்டு” என்பது ஒரு சாதாரண வார்த்தையல்ல.
அது ஒரு மனிதனின் மன உற்சாகத்தையும், தன்னம்பிக்கையையும், முயற்சியையும் உயிர்ப்பிக்கும் உளவியல் சக்தி.
ஒரு சிறு குழந்தை முதன்முதலில் எழுத்து எழுதும்போது ஆசிரியர் “சிறப்பு!” என்று சொன்னால், அந்த ஒரு வார்த்தை அவனுள் புதிய உலகத்தை உருவாக்குகிறது.
ஒரு கலைஞர் மேடையில் பாடும்போது மக்கள் கைதட்டினால், அந்த ஒலி அவரது குரலுக்கு மட்டுமல்ல — அவரது உள்ளத்திற்கே உயிரூட்டுகிறது.
அதனால் பாராட்டு என்பது மனித மனத்திற்கு தேவையற்ற ஒன்று அல்ல.
அது வளர்ச்சிக்கான விதை.
ஆனால் அதே பாராட்டு வாழ்க்கையின் ஒரே ஆதாரமாக மாறும்போது, அது மன அடிமைத்தனமாக மாறுகிறது.
பாடசாலையிலேயே தொடங்குகிறது பாராட்டின் சக்தி
ஒரு வகுப்பறையை நினைத்துப் பாருங்கள்.
இரண்டு மாணவர்கள் இருக்கிறார்கள்.
ஒரு மாணவன் தவறு செய்தால் மட்டுமே கண்டிக்கப்படுகிறான்.
மற்றொரு மாணவன் சிறிய முன்னேற்றத்திற்குக் கூட பாராட்டப்படுகிறான்.
சில மாதங்களுக்குப் பிறகு என்ன நடக்கும்?
பொதுவாக இரண்டாவது மாணவன்:
- அதிக ஆர்வத்துடன் படிப்பான்,
- கேள்விகள் கேட்கத் துணிவான்,
- தன்னம்பிக்கையுடன் வளர்வான்.
ஏன்?
ஏனெனில் பாராட்டு மனித மூளையில் “நான் முடியும்” என்ற நம்பிக்கையை உருவாக்குகிறது.
உளவியல் ரீதியில் இதை “Positive Reinforcement” என்கிறார்கள்.
அதாவது, நல்ல செயலை அங்கீகரிப்பதன் மூலம் அதே நல்ல செயலை மீண்டும் செய்ய மனம் ஊக்கமடைகிறது.
ஒரு ஆசிரியரின் ஒரு வார்த்தை வாழ்க்கையை மாற்றலாம்
பல வெற்றியாளர்களின் வாழ்க்கையைப் பார்த்தால்,
அவர்களை முன்னேற்றியது ஒரு ஆசிரியரின் நம்பிக்கை அல்லது ஒரு பாராட்டாக இருக்கும்.
“நீ நல்லா எழுதுறே!”
“உனக்குள் திறமை இருக்கு!”
“முயற்சி விடாதே!”
இந்தச் சொற்கள் சாதாரண வார்த்தைகள் அல்ல.
அவை ஒரு மாணவனின் எதிர்காலத்தை வடிவமைக்கும் மனவிதைகள்.
சில நேரங்களில் ஒரு குழந்தைக்கு வீட்டில் கிடைக்காத அங்கீகாரம், பள்ளியில் கிடைக்கும் ஒரு பாராட்டால் ஈடுசெய்யப்படுகிறது.
கலைக்கும் கைதட்டலுக்கும் உள்ள ஆழமான தொடர்பு
ஒரு மேடைக் கலைஞரை நினைத்துப் பாருங்கள்.
அவர்:
- பல நாட்கள் பயிற்சி செய்கிறார்,
- பயத்தை கடக்கிறார்,
- மேடையில் நிற்கிறார்.
அவர் பாடலை முடித்தவுடன் அரங்கம் முழுவதும் கைதட்டல் ஒலிக்கிறது.
அந்த சில விநாடிகள், அவரது மனத்தில் என்ன செய்கின்றன தெரியுமா?
“என் கலை யாரோ ஒருவரின் மனதைத் தொட்டிருக்கிறது” என்ற அர்த்தத்தை தருகின்றன.
அதுவே கலைஞனை மீண்டும் படைக்கத் தூண்டுகிறது.
கைதட்டல் வெறும் சத்தமல்ல — அது நாகரிக வளர்ச்சியின் ஓசை
மனித நாகரிக வளர்ச்சியைப் பார்த்தால்,
கலை வளர்ந்த சமூகங்களே பண்பாட்டிலும் உயர்ந்திருக்கின்றன.
ஏன்?
ஏனெனில் கலை:
- மனித உணர்வுகளை மென்மையாக்குகிறது,
- வன்முறையை குறைக்கிறது,
- சிந்தனையை விரிவாக்குகிறது,
- மனிதர்களை இணைக்கிறது.
ஒரு நல்ல நாடகம் சமூக மாற்றத்தை ஏற்படுத்தலாம்.
ஒரு பாடல் ஒரு தலைமுறையின் மனதை மாற்றலாம்.
ஒரு கவிதை புரட்சிக்கு தீப்பெட்டியாக இருக்கலாம்.
ஆனால் இவை வளர வேண்டுமெனில், கலைஞர்களுக்கு சமூக அங்கீகாரம் தேவை.
அதனால்:
ஒரு கலை நிகழ்ச்சியில் எழும் கைதட்டல்கள்,
ஒரு மனிதனின் திறமையை மட்டும் பாராட்டுவதில்லை;
மனித நாகரிகத்தின் மென்மையையும் பாதுகாக்கின்றன.
ஆனால் எப்போது பிரச்சினை தொடங்குகிறது?
பாராட்டு வளர்ச்சிக்கு நல்லது.
ஆனால் பாராட்டில்லாமல் வாழ முடியாத நிலை ஆபத்தானது.
இன்று பலர்:
- செயலை ரசிப்பதற்காக அல்ல,
- பாராட்டைப் பெறுவதற்காக செய்கிறார்கள்.
ஒரு மாணவன்:
“எனக்கு அறிவு வளர வேண்டும்” என்பதற்காக அல்ல,
“எல்லோரும் என்னைப் பாராட்ட வேண்டும்” என்பதற்காக மட்டும் படிக்கத் தொடங்கினால்,
அவன் மனஅழுத்தத்திற்குள் செல்வான்.
ஒரு கலைஞர்:
“கலையை நேசிப்பதால்” அல்ல,
“எப்போதும் கைதட்டல் வேண்டும்” என்ற மனநிலையுடன் வாழத் தொடங்கினால்,
சிறிய விமர்சனம்கூட அவரை உடைத்துவிடும்.
சமூக ஊடக உலகம் உருவாக்கிய புதிய கைதட்டல்
முன்னொரு காலத்தில் கைதட்டல் அரங்குகளில் மட்டும் இருந்தது.
இன்று அது ‘Like’, ‘Share’, ‘Views’ ஆக மாறிவிட்டது.
ஒரு புகைப்படம் எதிர்பார்த்த அளவு கவனம் பெறவில்லை என்றால் சிலர் மனச்சோர்வடைகிறார்கள்.
ஏன்?
ஏனெனில் அவர்கள் தங்களின் மதிப்பை:
- திறமையால் அல்ல,
- எண்ணிக்கைகளால் அளக்கத் தொடங்கிவிட்டார்கள்.
ஆரோக்கியமான பாராட்டு எது?
ஆரோக்கியமான பாராட்டு என்பது:
- முயற்சியை ஊக்குவிப்பது,
- மனிதரை உயர்த்துவது,
- தன்னம்பிக்கையை வளர்ப்பது.
ஆனால் ஆரோக்கியமற்ற பாராட்டு:
- ஒப்பீட்டை உருவாக்கும்,
- அகந்தையை வளர்க்கும்,
- வெளிப்புற அங்கீகாரத்தின் மீது முழு சார்பை உருவாக்கும்.
ஒரு நல்ல சமூகம் என்ன செய்ய வேண்டும்?
ஒரு ஆரோக்கியமான சமூகம்:
- குழந்தைகளின் சிறிய முன்னேற்றத்தையும் பாராட்ட வேண்டும்,
- கலைஞர்களை மதிக்க வேண்டும்,
- ஆசிரியர்களை ஊக்குவிக்க வேண்டும்,
- விமர்சனத்தோடு அங்கீகாரத்தையும் சமநிலைப்படுத்த வேண்டும்.
ஏனெனில்:
பாராட்டில்லாத சமூகம் திறமைகளை கொன்று விடும்.
ஆனால் பாராட்டில் மட்டும் வாழும் சமூகம் மன உறுதியை இழந்து விடும்.
👉
பாராட்டு மனித மனத்திற்கு தேவையான ஒளி.
அது குழந்தையை மாணவனாக்குகிறது.
மாணவனை சாதனையாளனாக்குகிறது.
ஒரு கலைஞனை மீண்டும் படைக்கத் தூண்டுகிறது.
ஒரு நாகரிகத்தை மென்மையாக்குகிறது.
ஆனால் அந்த ஒளி வழிகாட்ட வேண்டும்;
கண்களை மறைக்கக் கூடாது.
உண்மையான மன முதிர்ச்சி என்பது:
- பாராட்டைப் பெற்றால் நன்றியுடன் ஏற்றுக்கொள்வது,
- கிடைக்காவிட்டாலும் தன் பாதையைத் தொடர்வது.
“கைதட்டல் மனிதனை உயர்த்தலாம்;
ஆனால் தன்னம்பிக்கையே அவனை நிலைநிறுத்தும்.”
தீபம் உளவியல் உலகம்
