''புகழும்
செருக்கும்!''
அடிமட்டம்
தன்னில் பிறந்தவன் ஒருநாள்
அதிர்ஷ்டம் துணையால் உயர்ந்திட லானான்!
படிமீது மாந்தர் பணிந்திடக் கண்டதும்
பகுத்தறி வெல்லாம் பறந்தது பாரே!
பட்டப்
பகலிலும் வெயிலெனத் தாங்கான்
பார்த்திபன் போலப் பகட்டுடன் நடந்தான்!
கிட்டிய புகழைக் கிரீடமாய்ச் சூடி
கீழ்மதி கொண்டே கிறங்கினான் பாவம்!
தேவைக்கு
மேலே செல்வமும் சேர
செருக்கெனும் பேயும் சிரித்தபடி ஏற!
பாவையை மிஞ்சிப் புகழையும் தேடி
பார்த்தவர் யாவரும் தூசியாய்க் கண்டான்!
திறமைக்கு
மேலே புகழ்வந்து சேர்ந்தால்
திமிரெனும் நஞ்சு சிந்தையில் ஊறும்!
மறுப்பவர் யாரும் இல்லையென் றெண்ணி
மமதையில் ஆழ்ந்து மதியிழந் திடுவான்!
உச்சியில்
ஏறிய உயர்வினை எண்ணி
உலகமே தனக்கென உரிமை கொண்டான்!
உண்மையை உணர்ந்து பணிவுடன் வாழ்ந்தால்
உயர்வும் நிலைக்கும்; புகழுமே வாழும்!
செ
.மனுவேந்தன்
தா'
[மழலைத்
தாலாட்டு]
கிள்ளை மொழி பேசும் மரகதமே..
கிளியே! உன் மழலைத் தமிழ் தா!
கிண்கிணி யோடு உன் சிலம்பு கலந்தாட
கிருத்திகை நன்னாளில் கண் உறக்கம் தா!
மஞ்சள் முகத்தாளே.. குதலை மொழியாளே!
மடியில் தவழ்ந்து தள்ளாடி வரும் ஓசை தா!
மல்லிகை பந்தலில் ஓடி விளையாடி
மகரிகை தொங்கும் மஞ்சத்தில் அமைதி தா!
தாய்மையின் அரவணைப்பைத் தா
தனிமையில் எனக்குத் துணையைத் தா
தாகம் தீர்க்கும் அன்பைத் தா
தன்னம்பிக்கை ஊட்டும் மொழியைத் தா
தளர்ந்து போகும் போது தோளைத் தா
தவறுகள் செய்தால் திருத்தத்தைத் தா
தரணியில் வாழ நற்பண்பைத் தா
தலைநிமிர்ந்து நடக்க வழியைத் தா
தாய்மையின் அரவணைப்பைத்
தா!
தாமதம் இன்றி உன் இதழ் புன்னகை தா!
தடையற்ற கவிதை எழுத உன் முகம் தா!
தரணியில் நான் வாழ உன் கையைத் தா!
'என் கவிதை
நீதானடி!'
ஒட்டாவாவில் பனி பொழியும் காலையிலே,
உன் நினைவு வந்தால் குளிரும் இல்லையடி.
வெயிலில் இல்லை, நிலவில் இல்லை,
உன் சிரிப்பில் தானடி வெளிச்சம் வெல்லுதடி!
இராசாத்தி என்றால் காதல் இளவரசி,
நீயும் அப்படித்தான், என் வாழ்வின் பெருமை.
ஆரவாரக் கூட்டத்திலும், அமைதியிலும்,
உன் கூட இருந்தால் உலகமே இனிமையடி!
சிலப்பதிகாரத்தின்
கண்ணகியும் வேண்டாம்,
திருவள்ளுவரின்
குறளும் வேண்டாம்,
ஒளவையின் அறிவும் வேண்டாம்,
நான் கேட்பது ஒன்றே, உன் கை பிடிப்பதடி!
உன் விரல் என் விரலைத் தொட்டால்,
தொலைந்த நினைவுகள் எல்லாம் சேரும்.
என் இதயம் முழுதும் நீயே நிறைவாய்,
நீ இல்லாமல் எனக்கு வாழ்வு ஏதடி!
இதோ என் கிரீடம், தங்கம் இல்லை,
காகிதமும் காதலும், உன் பெயரும் தான்.
இராசாத்தி, நீதான் என் கதையின் தொடக்கம்,
முடிவே இல்லாத என் கவிதை நீதானடி!
கந்தையா தில்லைவிநாயகலிங்கம்,
அத்தியடி, யாழ்ப்பாணம்
...............................................
'என்றும் நீயே…
அம்மா'
கண்ணீர் துளியில் நீ வாழ்கிறாய்
காலம் கடந்தும் நீ நிழலாகிறாய்
எங்கள் உள்ளம் தாங்கும் நினைவாய்
என்றும் நீயே… அம்மா…
சின்னச் சிரிப்பில் சூரியன் உதித்தது
சொன்ன வார்த்தைகள் வாழ்வாய் நின்றது
அன்பின் பாதையில் வழி காட்டினாய்
அந்த பாதையில் நாங்கள் நடக்கிறோம்
கைகளில் தாங்கிய கருணை நிழல்
கண்களில் ஒளிந்தது பாசத்தின் மொழி
எந்தன் உயிரிலும் நீயே நிறைந்தாய்
என்றும் எங்கள் நினைவில் நிலைத்தாய்
காலம் எடுத்தாலும் காதல் அழியாது
காற்றாய் வந்து எங்களைத் தழுவுது
பிரிவின் வலி இன்னும் பேசுகிறது
புன்னகை நினைவாய் நீ நிற்கிறாய்
கண்ணீர் துளியில் நீ வாழ்கிறாய்
காதல் இதயத்தில் நீ திகழ்கிறாய்
உன் நினைவு எங்கள் உயிராகி
என்றும் நீயே… அம்மா…
கந்தையா தில்லைவிநாயகலிங்கம்,
அத்தியடி, யாழ்ப்பாணம்
